Bezbramkowy remis w hicie 34. kolejki nikogo specjalnie nie zaskoczył. Ten mecz już od pierwszych minut wyglądał jak partia szachów, w której żadna ze stron nie chciała ruszyć pionkiem za daleko. Zero do zera oddaje charakter spotkania lepiej niż niejedna statystyka. Ale akurat w tym przypadku statystyki wyglądają zdecydowanie lepiej od samego meczu.
Juventus miał piłkę częściej (53% do 47%), podawał dokładniej (92% skuteczności przy 86% Milanu) i oddał więcej strzałów – 10 do 8. Ale im dłużej się w te liczby wpatrywać, tym wyraźniej widać, że „Stara Dama” przez większość wieczoru po prostu… kręciła się z piłką bez pomysłu. Bezpiecznie, czysto, nijako.
Milan miał mniej akcji, ale te, które stworzył, były bliżej czegoś prawdziwego. xG 0,7 do 0,5 dla gospodarzy — to nieduża różnica, ale w takim meczu znacząca. Najbliżej bramki był Saelemaekers, który na początku drugiej połowy trafił w słupek. Tyle zostało z ofensywnych ambicji obu drużyn.
Juventus miał jeszcze trafienie Thurama, które przez chwilę mogło zmienić wszystko, ale VAR dopatrzył się spalonego i po chwili euforii nic z tego nie wyszło. Takie momenty zostawiają ślad na psychice drużyny i widać było, że po tej decyzji goście jakby zgasili.
Fizycznie nie brakowało: 12 fauli Milanu, 8 Juventusu, pięć żółtych kartek. Nie był to mecz dla koneserów techniki, raczej dla tych, którzy cenią uważność i taktyczną powściągliwość.
Wynik w sumie bardziej pasuje Milanowi bo zachowali trzypunktową przewagę w tabeli i nadal trzymają się na miejscu gwarantującym Ligę Mistrzów. Juventus może żałować, bo statystycznie wyglądał lepiej w niemal każdej kategorii poza tą, która ostatecznie decyduje czyli jakością sytuacji. A mecz, który miał być hitem, skończył się jako rzetelna, włoska, defensywna robota i nic więcej.
