Dziewięć lat. Liga Mistrzów, dwa mistrzostwa Anglii, Puchar Anglii, dwa Puchary Ligi. 14 goli, 69 asyst. Andy Robertson żegna się z Liverpoolem i trafia do Tottenhamu na zasadzie wolnego transferu.
Kibiców z Anfield to będzie bolało. Robertson nie wybrał spokojnej przystani za granicą ani klubu, wobec którego Liverpool pozostaje obojętny. Wybrał Spurs. Ligowego rywala. I zostaje w Premier League, co oznacza, że już w przyszłym sezonie Szkot może wyjść przeciwko swojemu byłemu klubowi i spróbować go ugryźć z lewej strony.
Tottenham zrobił inteligentny ruch. Zero kwoty odstępnego, a do szatni wchodzi człowiek, który wie, jak się wygrywa wielkie mecze. Po ciężkim sezonie Spurs potrzebowali czegoś więcej niż tylko nowych nazwisk. Robertson wnosi coś, czego nie da się wycenić w arkuszu transferowym, autorytet, charakter i nawyk funkcjonowania w klubie z najwyższymi ambicjami.
Roberto De Zerbi dostaje zawodnika gotowego do pracy od pierwszego dnia. Robertson nie jest zakupem na przyszłość i chyba nikt nie ma co do tego złudzeń. Ma 31 lat i szczytowe lata za sobą. Ale nadal potrafi grać pressing, zagrać dobre dośrodkowanie i nadać rytm lewej stronie. To transfer praktyczny, nie spektakularny.
Ciekawe jest to, że Liverpool wybrał właśnie ten moment na rozstanie. Klub zatrudnił Iraolę, który stawia na intensywność i energię, a Robertson od jakiegoś czasu nie był już niepodważalnym punktem składu. Zmiana pokoleniowa na lewej obronie była kwestią czasu.
Robertson przez dziewięć lat był jednym z symboli najlepszego okresu w historii Liverpoolu od dekad. Teraz ten rozdział się zamknął. Otworzył się nowy, może mniej romantyczny, ale Robertson ma jeszcze kilka lat dobrej piłki w nogach. Tottenham dał mu scenę, żeby to udowodnił.
