Na Metropolitano obejrzeliśmy dwa mecze w jednym. Najpierw huragan Barcelony, która w 25 minut skasowała straty z pierwszego spotkania. Potem klasyczne Atletico Diego Simeone, zwarcie szyków, chłodna głowa i jeden, jedyny cios, który ustawił cały dwumecz. Barcelona wygrała w Madrycie 1-2, ale to Atletico, dzięki 2-3 w dwumeczu przechodzi dalej.
Taktyka: Flick vs Simeone
Hansi Flick ustawił Barcelonę wysoko, agresywnie, z natychmiastowym doskokiem po stracie. Było to 4-2-3-1, które w ataku rozlewało się w coś na kształt piątki z przodu, skrzydła mega szeroko, Olmo w półprzestrzeniach, a Ferran Torres jako napastnik pracujący często jak pierwszy obrońca, który biega jak opętany po stracie piłki przez Barcę. Kluczowe było to, że Barca natychmiast odbierała piłkę po stratach i zamykała przestraszone Atletico w jego własnej tercji.
Simeone odpowiedział tym, co zna najlepiej czyli 4-4-2, krótkie odległości między formacjami, blok, który ma przetrwać najgorszy moment. Turbo brzydki futbol. To tacy „Włosi” z początku lat 2000. Tyle że początek kompletnie mu się rozjechał. Jego Atletico wyglądało na drużynę, która przez dłuższy czas nie wiedziało, czy ma bronić wysoko, czy cofać się głęboko. Jak dzieci we mgle. Barcelona to wyczuła i uderzyła bezlitośnie.
I kiedy już wydawało się, że Metropolitano będzie świadkiem wielkiej remontady, Simeone zrobił to, co od lat jest jego znakiem firmowym. Dosłownie zamroził mecz. Po golu Lookmana Atletico zeszło niżej, skleiło środek, przestało biegać za piłką, a zaczęło bronić przestrzeni. Od tej chwili Barcelona ciągle dominowała, ale coraz częściej odbijała się od ściany. A Simeone? Jak opetany latał, machał rękami, krzyczał, jak pobudzony chłopiec na dyskotece.
Przebieg meczu: Barcelona złapała tlen, Atletico oddało jeden cios
Barcelona zaczęła jak drużyna, która uwierzyła, że niemożliwe nie istnieje. Już po kilkudziesięciu sekundach Yamal sprawdził Musso, a w 4 minucie padł gol, który od razu podniósł temperaturę hiszpańskiego dwumeczu. Wystarczył jeden błąd w rozegraniu Atletico i jedno przyspieszenie. Yamal znalazł się tam, gdzie młodzi genialni gracze pojawiają się znikąd i dał Barsie na pełny spokoju sygnał, że to się na serio jeszcze może wydarzyć.
Przez kolejnych kilkanaście minut goście grali z rozmachem. Pressing działał, Atletico było ciągle spóźnione, a każda druga piłka wracała pod nogi Blaugrany. W 24 minucie przyszła nagroda. Olmo zagrał prostopadle, Ferran Torres wykończył akcję i w niecałe pół godziny Barcelona doprowadziła w dwumeczu do remisu.
Stadion na chwilę ucichł, a Atletico wyglądało na zespół, który próbuje tylko doczekać do przerwy. Problem w tym, że w takich meczach jeden detal potrafi przewrócić stolik. W 31 minucie Marcos Llorente wpadł prawą stroną i zagrał nisko w pole karne a Lookman wbiegł w tempo i strzelił z pierwszej piłki. 1-2, ale w dwumeczu znów prowadziło Atletico.
Po przerwie obraz spotkania był już dużo bardziej „simeonowski”. Brzydki futbol, fizyczny, dużo fauli, prowokacyjnych zachowań. Siedli w niskim bloku, bronili w polu karnym, a Barcelona długo krążyła z piłką, szukając wejścia w szesnastkę. Był moment, gdy wydawało się, że dojdzie do dogrywki. Barca trafiła do siatki, ale gol nie został uznany (spalony). Były też sytuacje, w których Olmo czy Yamal tworzyli przewagę, lecz brakowało ostatniego podania.
I wreszcie moment, który wyglądał niemal jak kopia z pierwszego meczu. Czerwona kartka dla Erica Garcii po faulu na wychodzącym na czystą pozycję Sorlothcie (po weryfikacji VAR). Ponownie napastnik biegł, nagle zwonił wystawił noge do tyłu i tyle. Tania sztuczka na którą znowu sędzia dał się nabrać. Barcelona została w dziesiątkę i choć do końca próbowała to zabrakło tego jednego trafienia, które wywróciłoby dwumecz.
Statystyki: dominacja Barcelony w posiadaniu, ale strzały na styku
Tu warto oprzeć się na twardych liczbach, bo one dobrze tłumaczą, dlaczego to spotkanie było tak nieoczywiste.
- Posiadanie: 29% Atletico – 71% Barcelona
- Podania: 285 – 694 (celne: 203 – 625; celność: 71% – 90%)
- Strzały: 15 – 14 (celne: 5 – 8)
- Strzały z pola karnego: 8 – 9
- xG: 1,6 – 2,3
- Obrony bramkarzy: 7 – 4
- Faule: 15 – 8
Barcelona miała piłkę niemal cały czas i częściej dochodziła do strzałów celnych, a xG (1,6 vs 2,3) sugeruje, że stworzyła więcej jakości. W prostym przeliczeniu na tzw. oczekiwane punkty (xPts) taki rozkład szans daje Barcelonie około 1,8 pkt, Atletico około 1,0 pkt. Czyli przewaga jest wyraźna, ale nie taka, która gwarantuje trzeci gol z automatu. Ddominacja w obrazie, ale margines bardzo wąski.
Warto też zauważyć coś jeszcze: mimo 71% posiadania Barcelona oddała tylko o jeden strzał więcej celny, a Atletico dobiło do 15 prób. To nie była drużyna całkowicie zepchnięta do narożnika – raczej zespół, który wybrał momenty na oddech i momenty na ukłucie. Gol Lookmana był esencją tej logiki.
Zawodnik meczu: Dani Olmo
Oficjalnie nagrodę „zawodnika meczu” zgarnął Dani Olmo i trudno się z tym spierać po obejrzeniu tego meczu. Olmo był łącznikiem między środkiem a atakiem. Ustawiając się w półprzestrzeniach zmuszał Atletico do ciągłych decyzji czy wyjść do niego i otworzyć korytarz za plecami czy zostać w zwartym bloku i pozwolić mu odwrócić się z piłką.
Najlepiej było to widać przy golu na 0-2. To nie było super podanie, tylko podanie w tempo, w przestrzeń, gdzie w tym meczu bolało Atletico najbardziej. Olmo miał też momenty, w których sam mógł postawić kropkę nad i, ale właśnie ten brak trzeciego gola był dla Barcelony wyrokiem.
Jeśli jednak szukać bohatera Atletico, to wiadomo kto nim został. Musso z 7 obronami. W meczu, w którym rywal trafiał 8 razy w światło bramki t nie podlega żadnej dyskusji.
Lamine Yamal: gol w 4 minucie i występ, który niósł Barcelonę
Yamal był twarzą tej remontady, nawet jeśli remontada nie wyszła do końca. Zdobył bramkę, a do tego wykręcił liczby, które mówią o pełnym, kompletnym meczu nastolatka. Tak naprawdę znowu pokazał klasę. Gol, masa dryblingów i progresji. W Lidze Mistrzów ma już 11 goli przed 19-tymi urodzinami, to rekord.
- xA: 0,86, zagrywał takie piłki, z których normalnie wpada prawie jedna asysta
- 4 stworzone okazje i 4 kluczowe podania
- 51 podań, 41 celnych (80%)
- 3 strzały, 2 celne, a jego własne xG: 0,59
- 93 kontakty z piłką, jak na skrzydłowego w meczu wyjazdowym to jest ogrom pracy w grze
- 16 prób dryblingu, 9 udanych, do tego 34 prowadzenia i 9 progresywnych przeniesień, realne przesuwanie akcji do przodu, nie tylko kiwanie dla efektu.
Najważniejsze było jednak to JAK on grał. Kiedy Barcelona szukała tlenu, Yamal dawał go na dwa sposoby. Albo wchodził w drybling i ściągał na siebie pomoc, robiąc miejsce innym, albo przyspieszał wymianę podań w półprzestrzeni. W drugiej połowie, gdy Atletico stało już nisko i ciasno, Yamal był tym, który najczęściej potrafił rozszczelnić blok pierwszym kontaktem.
A że Barcelona nie dowiozła trzeciego gola? To już nie jest historia o Yamalu. To historia o tym, jak w Lidze Mistrzów jeden brakujący strzał, jedna niedokładność w ostatnim podaniu, jedna czerwona kartka, potrafią roxwalić nawet najlepszy plan.
Na końcu zostaje obraz, który pasuje do całego dwumeczu. Barcelona wygrała rewanż i przez długi czas wyglądała jak drużyna, która zrobi niemożliwe. Atletico przegrało, ale zachowało to, co w takich wieczorach jest najcenniejsze czyli spokój w chaosie. I dlatego imo jest w półfinale.
