Celtic pokonał Hearts 3:1 w bezpośrednim meczu o mistrzostwo Szkocji i w najbardziej dramatyczny możliwy sposób sięgnął po tytuł. Drużyna z Edynburga prowadziła przy Celtic Park, długo była bardzo blisko sensacyjnego mistrzostwa, ale końcówka należała do gospodarzy. Daizen Maeda trafił w 87. minucie, a Callum Osmand dobił rywala w doliczonym czasie gry.
To był finał sezonu, którego szkocka Premiership dawno nie widziała. Przed ostatnią kolejką Hearts miało punkt przewagi nad Celtikiem i do mistrzostwa wystarczał mu remis. Celtic musiał wygrać. Stawka była ogromna, bo Hearts walczyło o pierwszy tytuł od 1960 roku, a jednocześnie o przełamanie hegemonii Old Firm. Ostatecznie jednak to Celtic skończył sezon na pierwszym miejscu, zdobywając rekordowy 56. tytuł mistrza Szkocji.
Spotkanie zaczęło się nerwowo, ale plan Hearts przez większą część pierwszej połowy wyglądał bardzo rozsądnie. Goście ustawili się w systemie 4-4-2, bronili blisko siebie, zamykali środek pola i czekali na momenty po stałych fragmentach gry. I właśnie po rzucie rożnym zadali pierwszy cios. W 43. minucie Stephen Kingsley dośrodkował na dalszy słupek, a kompletnie niepilnowany Lawrence Shankland głową dał Hearts prowadzenie. W tamtym momencie tytuł był po stronie drużyny z Edynburga.
Celtic odpowiedział jeszcze przed przerwą. Dośrodkowanie Kierana Tierneya zatrzymała ręka Alexandrosa Kyziridisa, a sędzia Don Robertson wskazał na jedenasty metr. Arne Engels wykorzystał rzut karny i wyrównał na 1:1. To był gol, który zmienił temperaturę meczu. Hearts nadal było mistrzem przy takim wyniku, ale Celtic dostał paliwo, stadion wrócił do życia, a druga połowa zamieniła się w długie oblężenie bramki Alexandra Schwolowa.
Statystyki pokazują przewagę Celtiku
Liczby dobrze oddają charakter meczu. Celtic miał 67% posiadania piłki, Hearts tylko 33%. Gospodarze wykonali 466 podań przy 234 podaniach rywali, a celność podań wyniosła odpowiednio 82% do 57%. To pokazuje, że Celtic przez większość spotkania kontrolował przestrzeń, tempo i drugi etap akcji.
W strzałach przewaga nie była już tak ogromna, ale była wyraźna jakościowo. Celtic oddał 14 strzałów, Hearts 12. Na bramkę Celtic uderzał 5 razy, Hearts 2 razy. Najważniejsza różnica pojawia się jednak przy współczynniku expected goals. Celtic zakończył mecz z xG 2.8, a Hearts z xG 1.0. Innymi słowy: Hearts było bardzo blisko tytułu sytuacyjnie, ale pod względem jakości okazji to Celtic stworzył więcej konkretów i zasłużenie dociążył bramkę rywala w końcówce.
Taktyka: cierpliwość Celtiku kontra kompaktowe Hearts
Celtic grał w ustawieniu 4-2-3-1, z wyraźnym naciskiem na szerokość, wysokie ustawienie bocznych obrońców i szukanie dośrodkowań lub płaskich podań za linię obrony. Kluczowe było rozciąganie bloku Hearts. Gospodarze nie zawsze grali płynnie, momentami atakowali zbyt wolno, ale konsekwentnie przesuwali ciężar gry z jednej strony na drugą.
Hearts w systemie 4-4-2 długo realizowało swój plan niemal perfekcyjnie. Dwie zwarte linie, dużo walki w środkowej strefie, nacisk na drugie piłki i szybkie wyjścia po przejęciu. Goście nie potrzebowali otwartego meczu. Potrzebowali przetrwać, ukraść gola i kontrolować chaos. Przez ponad 85 minut byli bardzo blisko.
Problem Hearts polegał na tym, że im dłużej trwała druga połowa, tym głębiej cofał się zespół Dereka McInnesa. Celtic zaczął coraz częściej wchodzić w pole karne. Zmiennicy gospodarzy dali energię, a Hearts po urazach i wymuszonych zmianach miało coraz mniejszą możliwość utrzymania piłki z dala od własnej bramki. Sky Sports opisywał, że po przerwie Celtic dominował posiadanie i narzucał coraz większą presję, a Hearts straciło Beniego Baningime i Pierre’a Landry’ego Kabore przez kontuzje.
Moment przełomowy: Maeda, VAR i eksplozja Celtic Park
Decydujący moment przyszedł w 87. minucie. Callum Osmand urwał się lewą stroną i dograł nisko w pole karne, gdzie Daizen Maeda wepchnął piłkę do siatki. Początkowo gol został anulowany z powodu spalonego, ale po analizie VAR uznano, że Osmand był na prawidłowej pozycji. Celtic wyszedł na prowadzenie 2:1, a Hearts w jednej chwili straciło mistrzostwo.
Końcówka była już czystą dramaturgią. Hearts musiało rzucić wszystko do ataku, bo jeden gol dawał mu tytuł. Do przodu poszedł nawet bramkarz Alexander Schwolow. Celtic przejął jednak piłkę, ruszył z kontrą, a Callum Osmand pobiegł na pustą bramkę i ustalił wynik na 3:1. Po tym trafieniu na murawę wbiegli kibice Celtiku, a mecz zakończył się w atmosferze euforii gospodarzy i kompletnego załamania gości.
Bohaterowie meczu
Największym bohaterem końcówki był Callum Osmand. Wszedł z ławki i zrobił dokładnie to, czego potrzebował Celtic: dał dynamikę, asystował przy golu Maedy i sam zamknął mecz trafieniem na 3:1. To był występ zmiennika, który zmienił historię sezonu.
Bardzo ważną rolę odegrał też Daizen Maeda. Nie był przez cały mecz idealny, ale w takich spotkaniach liczy się moment. Japończyk znalazł się tam, gdzie powinien, i zdobył bramkę, która przechyliła mistrzostwo na stronę Celtiku.
Po stronie Hearts ogromny ciężar niósł Lawrence Shankland. Jego gol przez długi czas był bramką na wagę mistrzostwa. Hearts miało swój plan, miało wynik, miało emocjonalną kontrolę nad tabelą, ale nie wytrzymało ostatniego naporu.
O’Neill odwrócił sezon
Ten tytuł ma też wielką historię trenerską. Martin O’Neill przejął Celtic w trudnym momencie, gdy drużyna traciła dystans do Hearts. Sky Sports podkreśla, że 74-letni szkoleniowiec objął zespół przy sześciopunktowej stracie do lidera, a zakończył sezon dwa punkty przed Hearts. Reuters zwraca uwagę, że Celtic finiszował serią siedmiu kolejnych zwycięstw.
To nie był perfekcyjny Celtic. To był Celtic chaotyczny, nerwowy, momentami nieskuteczny, ale mentalnie potężny. W meczu o wszystko gospodarze przegrywali 0:1, remisowali do 87. minuty i nadal znaleźli sposób, żeby wygrać. W tym sensie statystyki i narracja idą razem: Celtic miał przewagę w xG, posiadaniu i jakości okazji, ale tytuł wyrwał nie tylko piłką, lecz także odpornością psychiczną.
Hearts przegrało, ale zasłużyło na szacunek
Dla Hearts to porażka bolesna wręcz brutalnie. Drużyna przez większość sezonu była liderem, przez długi czas realnie rozbijała układ sił w szkockiej piłce i była o kilka minut od historii. Remis przy Celtic Park dawał jej mistrzostwo. Przy stanie 1:1 tytuł był jeszcze po stronie Hearts. Dopiero gol Maedy w 87. minucie wszystko odwrócił.
To jednak nie był przypadkowy pretendent. Hearts pokazało organizację, charakter i odwagę. Przez wiele miesięcy zmuszało Celtic oraz Rangers do patrzenia w górę tabeli. Finał sezonu był dramatyczny, ale sama kampania Hearts pozostaje jedną z najciekawszych historii szkockiej piłki ostatnich lat.
Celtic wygrał
Celtic wygrał 3:1, ale ten wynik nie oddaje w pełni napięcia meczu. To było spotkanie, w którym przez kilkadziesiąt minut mistrzem było Hearts, później tytuł wisiał na jednym golu, a na końcu Celtic Park eksplodował po dwóch ciosach w samej końcówce. Statystyki wskazują, że Celtic był zespołem aktywniejszym i stworzył lepsze okazje, ale Hearts było niezwykle blisko napisania historii.
Szkocja dostała finał sezonu jak z filmu. Celtic ma 56. mistrzostwo kraju. Hearts zostaje z bólem, ale też z sezonem, którego długo nikt w Edynburgu nie zapomni.
