Norwegia wróciła na mundial po 28 latach i od razu wygrała 4:1. Erling Braut Haaland strzelił dwa gole w debiucie, wynik jest ładny, wszystko się zgadza. Tylko że jeśli ktoś oglądał ten mecz uważnie, wie, że przez sporą jego część nie był to norweski rolec bez zahamowań. Był to mecz, w którym Irak miał swoje momenty, a Norwegia miała Haalanda i klasę indywidualną i to ostatecznie wystarczyło.
Obaj trenerzy ustawili drużyny w 4-4-2. Norweska wersja była jednak z gruntu ofensywna: Haaland i Sørloth przed rywalem, boczne sektory jako główna droga do ataku, dośrodkowania, atakowanie głębokości. Irak przyjął schemat reaktywny. Zawęzić środek, utrudnić życie Ødegaardowi, kontrować przy każdej okazji.
Statystyki mówią wyraźnie, po czyjej stronie była jakość. Irak oddał więcej strzałów ogółem — 12 do 11 — ale Norwegia prowadziła w strzałach celnych 5:1, miała 61 procent posiadania, wykonała 530 podań przy 332 rywala i celność 89 do 81 procent. xG: 2.5 dla Norwegii, 0.8 dla Iraku. Irak strzelał, ale z pozycji, z których się nie strzela. Norwegowie dochodzili do sytuacji, z których się bramki zdobywa.
Haaland miał tylko 20 kontaktów z piłką. To mało jak na napastnika przez 90 minut. Tylko że te kontakty były tam, gdzie trzeba: w polu karnym lub tuż przy nim. Pięć strzałów, cztery celne, xG 1.85, xGOT 1.90. Nie potrzebował ciągłego zaangażowania w grę, żeby zdominować mecz. Pierwszy gol przyszedł po dośrodkowaniu Davida Møllera Wolfe’a z bocznego sektora. To nie była przypadkowa akcja, tylko zaplanowane rozwiązanie. Rozciągasz obronę rywala na skrzydłach, grasz między bramkarza i linię, zostawiasz Haalandowi robotę w środku.
Ale Irak nie dał się potulnie rozgromić. Aymen Hussein doprowadził do wyrównania na 1:1 i przez jakiś czas Norwegia wyglądała nerwowo. Środek defensywny miał spóźnienia, linia pomocy nie zawsze zabezpieczała przestrzeń przed stoperami. Gdyby w tej grupie zamiast Iraku stał Senegal albo Francja, takie luki byłyby droższe. Drugi gol Haalanda przed przerwą too efekt błędu defensywnego bramkarskiego po stronie Iraku i to był moment, który psychologicznie złamał rywala. Irak właśnie wrócił do meczu, a zaraz potem znowu musiał gonić wynik.
Po przerwie Norwegia zdjęła nogę z gazu i grała posiadaniem. Nie musiała ryzykować i czekała na kolejne błędy. Przyszedł gol Østigårda, a w doliczonym czasie samobójcze trafienie Husseina domknęło wynik i upiększyło statystyki.
Sofascore dało Haalandowi 8.1. Zasłużone. Ale wynik 4:1 może mylić, jeśli ktoś chce wyciągnąć zbyt daleko idące wnioski przed meczami z Senegalem i Francją. Obrona Norwegii miała realne problemy przy pressingu i szybkich akcjach między linie. To nie są detale do przemilczenia, to sygnały, które silniejszy rywal przetworzy w gole.
Norwegia zaczęła mundial wynikowo idealnie, piłkarsko jednak nierówno. Dopóki Haaland trafia, a rywale popełniają błędy bramkarskie, można to ukryć za wynikiem. Przy mocniejszych drużynach ta formula może nie przejść.
