Piłka nożna od dekad łączy ludzi niezależnie od wieku, pochodzenia czy poglądów. Emocje związane z futbolem docierają wszędzie — na ulice wielkich miast, do małych miejscowości, ale również za mury Watykanu.
Choć może się to wydawać zaskakujące, także papieże mieli swoje sportowe sympatie, śledzili wyniki i interesowali się piłką nożną. Niektórzy robili to dyskretnie, inni otwarcie przyznawali się do ukochanych klubów. Jakim drużynom kibicowali następcy św. Piotra?
Jan Paweł II i Cracovia. Papież, który połączył Kraków
Dla polskich kibiców to bez wątpienia temat szczególny. Karol Wojtyła przez wiele lat związany był z Krakowem — najpierw jako student, później kapłan, biskup i arcybiskup. Właśnie dlatego od lat przyjmuje się, że sympatyzował z Cracovią. Klub wielokrotnie podkreślał tę więź, a postać papieża pozostaje ważnym elementem jego historii.
Jan Paweł II był człowiekiem sportu nie tylko jako kibic. Uwielbiał aktywność fizyczną, chodził po górach, jeździł na nartach i pływał kajakiem. Wielokrotnie podkreślał, że sport kształtuje charakter, uczy dyscypliny oraz szacunku wobec drugiego człowieka. To podejście sprawiało, że był papieżem szczególnie bliskim ludziom młodym.
Po jego śmierci w 2005 roku doszło w Krakowie do scen, które dla wielu wydawały się niemożliwe. Obok siebie szli kibice Cracovii i Wisły Kraków — od lat zwaśnionych środowisk, których rywalizacja należy do najbardziej gorących w Polsce.
W tamtym momencie podziały zeszły jednak na dalszy plan. Wspólna żałoba, wspólna modlitwa i wspólny szacunek dla Jana Pawła II zjednoczyły miasto.
Franciszek i San Lorenzo. Najbardziej piłkarski papież współczesności
Jeśli któryś papież otwarcie pokazywał swoją kibicowską stronę, to bez wątpienia Franciszek. Jorge Mario Bergoglio od młodości związany był z argentyńskim San Lorenzo de Almagro z Buenos Aires. Jeszcze zanim został papieżem, posiadał legitymację członkowską klubu. Po wyborze na Stolicę Piotrową temat ten obiegł cały świat.
San Lorenzo szybko stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych klubów globu, bo wszędzie powtarzano, że papież kibicuje właśnie tej drużynie. Gdy Argentyńczycy zdobywali trofea, media regularnie przypominały o ich najsłynniejszym sympatyku.
Sam Franciszek często mówił o sporcie jako narzędziu wychowania, współpracy i budowania wspólnoty. W jego przypadku piłka nożna nie była tylko prywatną pasją, ale również przykładem tego, jak sport może łączyć ludzi ponad podziałami.
Benedykt XVI i bawarskie korzenie
Joseph Ratzinger pochodził z Bawarii, dlatego naturalnie pojawiały się przypuszczenia, że najbliżej mu do FC Bayern Monachium. Nigdy nie eksponował jednak kibicowskich sympatii w taki sposób jak Franciszek. W jego przypadku częściej mówiono o regionalnej tożsamości niż o regularnym śledzeniu wyników.
Benedykt XVI reprezentował bardziej powściągliwy styl, ale podobnie jak inni papieże dostrzegał znaczenie sportu jako przestrzeni wychowania młodzieży, promowania uczciwej rywalizacji i budowania odpowiednich postaw.
Paweł VI, Pius XII i włoski futbol
Włoscy papieże funkcjonowali w kraju, w którym piłka nożna jest częścią codziennego życia. Relacje z klubami, federacją i zawodnikami były czymś naturalnym, nawet jeśli nie zawsze oznaczały publiczne deklaracje kibicowskich sympatii.
Dawniej papieże rzadziej mówili o prywatnych upodobaniach, dlatego trudno w każdym przypadku wskazać konkretny klub. Nie zmienia to jednak faktu, że futbol był obecny również w ich otoczeniu. Spotkania ze sportowcami, rozmowy o wartościach rywalizacji i obecność piłki w życiu społecznym Włoch sprawiały, że Kościół nie pozostawał wobec niej obojętny.
Piłka nożna za murami Watykanu
Mało kto pamięta, że istnieje również reprezentacja Watykanu. Rozgrywane są mecze towarzyskie, a futbol traktowany jest tam jako forma integracji i wspólnego spędzania czasu.
Sport bywa językiem uniwersalnym — zrozumiałym dla każdego, niezależnie od kraju, przekonań czy pozycji społecznej. Właśnie dlatego piłka nożna potrafi znaleźć swoje miejsce nawet tam, gdzie na co dzień dominują sprawy duchowe, dyplomacja i wielka odpowiedzialność.
Więcej niż ciekawostka
To nie jest tylko historia o tym, komu kibicowali papieże. To opowieść o tym, że nawet w świecie wielkiej odpowiedzialności, duchowości i powagi pozostaje miejsce na zwyczajne ludzkie emocje.
Futbol przypomina, że niezależnie od funkcji i tytułów wszyscy przeżywamy radość, nadzieję, wzruszenie i poczucie wspólnoty dokładnie tak samo. Dla jednych piłka nożna jest tylko grą, dla innych pasją na całe życie. Dla papieży mogła być natomiast kolejnym dowodem na to, że sport potrafi zbliżać ludzi, łagodzić podziały i budować mosty tam, gdzie wcześniej wydawało się to niemożliwe.
