Lionel Messi miał już niczego nie musieć udowadniać. To zdanie wracało do niego przez lata jak refren, szczególnie po finale w Katarze, kiedy Argentyna pokonała Francję i wreszcie podniósł trofeum, po które gonił całe życie. Miał już wszystko. Mistrzostwo świata, Copa America, osiem Złotych Piłek, status ikony, który wykracza daleko poza piłkę nożną. A jednak w meczu z Algierią znów zrobił coś, przy czym liczby i słowa zaczynają nie wystarczać.
Argentyna wygrała 3:0. Wynik jest ładny, ale to tylko rama. Treścią tego wieczoru był Lionel Andrés Messi Cuccittini. W wieku 38 lat i 357 dni, w swoim 200. meczu dla reprezentacji, wszedł na szósty mundial jako pierwszy piłkarz w historii i natychmiast strzelił hat-tricka. Można próbować to opisywać statystykami. Można wyliczać xG, prowadzenia i celne strzały. Ale najuczciwsza odpowiedź brzmi tak: ten człowiek po prostu nie umie grać inaczej niż na najwyższym poziomie. I nie ważne, ile ma lat.
Jeszcze przed pierwszym gwizdkiem Szymona Marciniaka wokół meczu było czuć ciężar czegoś wyjątkowego. Argentyńczycy startowali jako mistrzowie świata, bronili tytułu i wchodzili do turnieju z Messim na czele, który miał zostać pierwszym człowiekiem z sześcioma mundialami w dorobku. Scaloni mówił przed meczem o globalnym efekcie Messiego, o tym, że cały świat czeka właśnie na niego, nie tylko kibice z Argentyny.
Messi odpowiedział tak, jak odpowiadał przez całą karierę. Golem.
Początek spotkania był intensywny i nerwowy jednocześnie. W 5. minucie Messi trafił do siatki, ale gol padł ze spalonego. Chwilę później Algieria też miała piłkę w bramce po akcji Farèsa Chaïbiego i też nie uznano. Przez kilka minut wyglądało to jak spotkanie, które może pójść w każdą stronę. Algierczycy trzymali się blisko siebie, zagęszczali środek i nie zamierzali oddawać przestrzeni bez walki.
Ale Argentyna ma Messiego. I to wciąż zmienia wszystko.
W 17. minucie kapitan Albicelestes dostał piłkę przed polem karnym, przesunął się minimalnie i uderzył lewą nogą z dystansu. Bez przesadnej siły, bez teatralnego zamachu. Za to z precyzją, która od dwudziestu lat zabija bramkarzy jeszcze przed interwencją. Luca Zidane miał piłkę na rękach i nie był w stanie jej zatrzymać. Argentyna prowadziła 1:0, a Messi strzelał 14. gola na mistrzostwach świata.
Ten gol był sygnałem. Messi nie przyjechał na ten mundial jako piękna opowieść z przeszłości. Nie przyjechał jako ambasador własnej legendy. Przyjechał jako piłkarz, który nadal potrafi rozstrzygnąć mecz jednym ruchem lewej nogi.
Po objęciu prowadzenia Argentyna nie szalała. Scaloni ma drużynę, która rozumie, kiedy przyspieszyć, a kiedy kontrolować. Algieria ciekawie wyglądała statystycznie: więcej posiadania, 52 do 48 procent, więcej podań, 607 do 561. Ale to jest właśnie przykład meczu, w którym posiadanie nie równa się dominacji. Algierczycy utrzymywali się przy piłce, ale Argentyna miała lepsze wejścia w strefę strzału i znacznie wyższą jakość sytuacji. xG: 1.23 dla Argentyny, 0.31 dla Algierii. Dwie duże szanse dla mistrzów świata, zero dla rywala. Emiliano Martínez przez cały mecz nie miał ani jednej oficjalnej obrony do zanotowania.
Pierwsza połowa zakończyła się wynikiem 1:0 i Messim jako centralną postacią wszystkiego, co się działo. Nie tylko przez gola. On był punktem odniesienia całego ataku. Schodził między linie, przyciągał pomocników, zmuszał stoperów Algierii do niemożliwych wyborów: wyjść za nim i zostawić przestrzeń za plecami, czy zostać głębiej i pozwolić mu obracać się z piłką. Oba warianty były złe.
Po przerwie Argentyna zaczęła dociskać. W 54. minucie Luca Zidane świetnie obronił strzał Lautaro Martíneza. Algieria trzymała wynik siłą woli. I wtedy znów pojawił się Messi.
W 60. minucie Mac Allister uderzył z dystansu. Zidane odbił piłkę przed siebie. Messi zareagował szybciej niż wszyscy. Nie było w tym nic spektakularnego. Był tylko piłkarz, który widzi przyszłość o pół sekundy wcześniej i zawsze stoi tam, gdzie za chwilę spadnie futbolówka. Z najbliższej odległości podwyższył na 2:0 i przy okazji pokazał jedną z najbardziej niedocenianych swoich cech: czytanie drugiej piłki na poziomie absolutnie nieosiągalnym dla zwykłych napastników. On nie wygrał tego pojedynku fizycznie. Wygrał go głową.
Potem przyszedł moment, który zamienił bardzo dobry wieczór w historyczny.
W 76. minucie Nico González dograł piłkę przed pole karne, a Messi oddał precyzyjny strzał z około siedemnastu metrów. Trzeci gol. Hat-trick. 3:0. Kansas City zrozumiało, że ogląda coś, co będzie wracać w kompilacjach przez dekady. Messi opuścił boisko kilka minut później, a owacja nie była reakcją na wynik. To było podziękowanie za kolejny fragment historii futbolu złożony na żywo, przed oczami 70 tysięcy ludzi.
Sofascore dało mu notę 10. Ocenę idealną. Zagrał 80 minut, strzelił trzy gole, oddał sześć strzałów, cztery celne. xG wyniosło 1.02, a xGOT 1.56. Czyli z okazji wartych statystycznie około jednego gola Messi zrobił trzy bramki. To jest właśnie wykonanie na poziomie, którego nie da się wytłumaczyć samymi liczbami.
Ale liczby i tak robią wrażenie. 57 kontaktów z piłką. 37 podań, 30 celnych, 81 procent skuteczności. Na połowie rywala 20 celnych podań z 24 prób. Dwa kluczowe podania, xA 0.31, trzy dośrodkowania. I prowadzenia: 23 razy Messi ruszał z piłką, łącznie 247,8 metra z futbolówką przy nodze, osiem progresywnych prowadzeń, 145,5 metra progresywnego transportu. Najdłuższe pojedyncze prowadzenie: 37,9 metra. W wieku prawie 39 lat. Na szóstym mundialu.
To ważne, bo współczesny futbol często sprowadza starszych geniuszy do roli statycznych specjalistów. Messi tu jest zupełnie gdzie indziej. Nie gra jak dwudziestoparolatek z Barcelony, który mijał pięciu rywali w każdej akcji. Ale wciąż potrafi przeciąć strukturę rywala prowadzeniem, podaniem albo samym ruchem. Wciąż wie, kiedy przyspieszyć, kiedy zwolnić i kiedy uderzyć bez żadnego przygotowania.
Nie wszystko wyszło perfekcyjnie. Stracił posiadanie 15 razy, miał jedno nieudane przyjęcie, zmarnował jedną dużą szansę, dryblował dwa razy i nie udało mu się ani raz. A i tak dostał notę 10. Bo piłka to nie arkusz statystyczny. Messi wygrał mecz dla Argentyny w najbardziej bezpośredni sposób i wszystko inne przy tej prawdzie schodzi na drugi plan.
Taktycznie Argentyna wyszła w 4-4-2, ale Messi w praktyce działał jako hybryda napastnika, dziesiątki i wolnego kreatora. Gdy Algierczyk wychodził za nim, otwierała się przestrzeń dla De Paula, Mac Allistera albo Enzo Fernándeza. Gdy obrońca zostawał głębiej, Messi dostawał czas na przyjęcie, obrót i strzał albo podanie. Algieria próbowała odpowiedzieć ustawieniem 4-3-3 z zagęszczonym centrum. Mahrez zaskakująco zaczął na ławce i wszedł dopiero w 64. minucie, razem z Aouarem i Amourą. Przy stanie 0:2 nie mógł już zmienić dynamiki meczu.
Szymon Marciniak prowadził spotkanie spokojnie i pewnie. W 73. minucie Messi upadł w polu karnym, ale polski sędzia nie wskazał jedenastki. Decyzja bez paniki, bez ulegania nazwisku i atmosferze.
A teraz historia, bo o niej trzeba powiedzieć wprost.
Messi został pierwszym piłkarzem z sześcioma mundialami. Niemcy 2006, RPA 2010, Brazylia 2014, Rosja 2018, Katar 2022, USA/Kanada/Meksyk 2026. Dwadzieścia lat na największej scenie futbolu. Od cudownego dziecka z pierwszym golem przeciwko Serbii i Czarnogórze po mistrza świata strzelającego hat-tricka niemal w rocznicę tamtego debiutu.
I rekord Klosego. Przed tym meczem Messi miał 13 mundialowych goli. Po hat-tricku z Algierią ma 16. Tyle samo, ile Miroslav Klose, najskuteczniejszy strzelec w historii mistrzostw świata. Klose zdobywał swoje gole przez cztery turnieje, jako klasyczny napastnik pola karnego, głową, precyzją, powtarzalnością. Messi dogonił ten wynik zupełnie inaczej: jako kreator, rozgrywający, drybler i strzelec w jednej osobie. To dlatego samo porównanie liczb jest fascynujące. Obaj mają po 16. Drogi były jak z różnych planet.
Messi jest też trzecim najstarszym strzelcem w historii mundiali. 38 lat i 357 dni w dniu gola. Przed nim tylko Roger Milla, który trafił mając 42 lata i 39 dni, oraz Pepe jako 39-latek.
Dzień wcześniej Mbappé strzelał z Senegalem, Haaland trafiał dwa razy z Irakiem, a świat dostał sygnał, że wielkie gwiazdy nie zamierzają czekać na fazę pucharową. Messi odpowiedział najmocniej jak mógł. Hat-trickiem, rekordem i notą 10. To nie był tylko dobry start Argentyny. To było rzucenie rękawicy wszystkim, którzy myśleli, że ten mundial będzie należał wyłącznie do młodszych.
Argentyna ma przed sobą Austrię i Jordanię w fazie grupowej, a prawdziwa weryfikacja przyjdzie późnej. Ale pierwsze przesłanie jest jasne: mistrzowie świata wchodzą do turnieju z Messim w formie absolutnej, z czystym kontem i ze spokojem drużyny, która wie, czego chce.
Najważniejsze zdanie po tym wieczorze jest najprostsze. Messi nadal jest Messim. Innym niż w 2012, innym niż w 2022, ale wciąż takim, który wchodzi na największą scenę futbolu i zamienia zwykły mecz grupowy w coś, o czym będzie się mówiło latami.
Szósty mundial. 200. mecz dla Argentyny. 16 goli na mistrzostwach świata. Rekord Klosego dogoniony. Nota 10. Owacja przy zejściu z boiska. Argentyńczycy i fani Messiego na całym świecie są zapewne w ekstazie.
Futbol ma wielu wielkich piłkarzy. Messi znów pokazał, dlaczego w jego przypadku wszystkie te słowa trzeba pisać jednocześnie. Bo tego wieczoru w Kansas City on nie był tylko bohaterem meczu. On był samą historią futbolu, która wyszła na boisko w koszulce z numerem 10.
