Przez niespełna godzinę ten sparing wyglądał jak solidny test gospodarzy mundialu, a nie jak alarm przeciwpożarowy. USA wyszły na prowadzenie po stałym fragmencie, miały momenty agresji i kontroli, ale gdy Belgia złapała rytm w drugiej połowie, mecz wymknął się spod kontroli. 2-5 w Mercedes-Benz Stadium to wynik, który zostawia więcej pytań niż odpowiedzi przed Mistrzostwami Świata.
Pierwsza połowa była wyrównana. Obie drużyny ustawiły się w 4-2-3-1, a Amerykanie szukali przewagi głównie tempem na bokach i stałymi fragmentami. Gol Westona McKenniego w 39 minucie był podręcznikowym przykładem, jak USA potrafią kupić sobie przewagę detalem. Blok Cardoso, ruch McKenniego w pole bramkowe i precyzyjne dośrodkowanie Antonee Robinsona. Tyle że jeszcze przed przerwą przyszła odpowiedź, która podcięła pewność gospodarzy. Zeno Debast wyrównał w 45 minucie strzałem z dystansu. Akcja, w której sporo mówi się o zasłonie i o tym, że Matt Turner powinien był zrobić więcej.
Kluczowy okazał się początek drugiej połowy. Belgia podkręciła tempo i zaczęła regularnie wchodzić w pole karne (38 kontaktów w „16”, USA miały 27), a przewaga na skrzydłach, szczególnie przy dryblingach Jérémy’ego Doku, przestała być epizodem, a stała się stałym źródłem problemów. W 53 minucie Amadou Onana dał Belgom prowadzenie po zejściu akcji i dograniu Saelemaekersa, a sześć minut później Charles De Ketelaere wykorzystał rzut karny podyktowany po zagraniu ręką Tima Reama. W tym fragmencie najlepiej było widać, jak Belgia ustawia mecz. Szybciej odzyskuje, szybciej przenosi ciężar gry i wymusza decyzje w polu karnym.
Potem zadziałała ławka i jedna, bardzo konkretna przewaga jakościowa. Dodi Lukebakio wszedł w 62 minucie i w praktyce zamknął sparing dwoma uderzeniami. W 68 minucie z dystansu po indywidualnym wygraniu pojedynku, w 82, znów skutecznie, gdy USA gubiły się już w doskoku i asekuracji. To nie przypadek, że przy 21 strzałach Belgii aż 14 padło z pola karnego, a mimo to dwa gole Lukebakio były „ponad model” . Właśnie takie momenty odróżniają drużynę, która tylko tworzy, od drużyny, która potrafi też kończyć z niskiego prawdopodobieństwa.
USA nie były kompletnie bezradne. Statystyki nie pokazują nokautu w posiadaniu (51%–49%) ani w jakości podań (obie ekipy po 85% celności), a „big chances” rozłożyły się po równo bo 3 do 3. Problem polegał na tym, że Belgia częściej wygrywała przebitki (39 wygranych pojedynków przy 33 USA) i była groźniejsza w momentach przejścia, gdy amerykańskie zabezpieczenie przy bocznych obrońcach nie domykało przestrzeni. Symboliczne są tu liczby z dryblingów (USA 20% skuteczności, Belgia 52%) oraz fakt, że Turner, przy xGOT rywali 4.04, przepuścił 5 bramek, co modelowo daje ujemne „goals prevented” (-0.96).
Wynik jest wysoki, ale nie kosmiczny w samym profilu okazji: xG wyniosło 1.33 dla USA i 2.34 dla Belgii (czyli przewaga gości była wyraźna, lecz nie pięciobramkowa). Różnicę zrobiła skuteczność i jakość strzałów na bramkę. Belgowie mieli xGOT 4.04, a mimo to strzelili pięć, podczas gdy USA, z xGOT 2.39, skończyły na dwóch trafieniach (set-piece McKenniego i gol Agyemanga po błędzie w końcówce. Dla Belgii to potwierdzenie stabilności (10 meczów bez porażki i szóste kolejne zwycięstwo nad USA od 1930 roku), a dla zespołu Pochettino to twarda lekcja, tym bardziej że Amerykanie podchodzili do meczu osłabieni w defensywie.
