To miał być wielki wieczór amerykańskiej piłki i dokładnie taki był. Stany Zjednoczone rozpoczęły mundial na własnej ziemi zwycięstwem 4:1 z Paragwajem, a SoFi Stadium w Los Angeles zobaczyło występ, który może bardzo szybko zmienić temperaturę wokół tej reprezentacji. Przed turniejem było dużo pytań, trochę niepewności, sporo presji i typowo amerykańskiego marketingu. Po pierwszym meczu została jednak przede wszystkim jedna rzecz: konkret na boisku.
USA nie tylko wygrały. One narzuciły Paragwajowi swoje tempo, swoje warunki i swoją intensywność. Drużyna Mauricio Pochettino już po pierwszej połowie prowadziła 3:0, a Folarin Balogun wyglądał jak napastnik, którego Amerykanie od lat szukali na największej scenie. Dwa gole, świetne poruszanie się między obrońcami, zimna krew w polu karnym i ocena 9.1. To był wieczór, który może stać się jego mundialowym punktem zwrotnym.
Mecz zaczął się dla USA idealnie. Już w 7. minucie presja gospodarzy zmusiła Paragwaj do błędu. Akcja napędzona przez Christiana Pulisicia i Westona McKenniego zakończyła się samobójczym trafieniem Damiana Bobadilli. To był gol, który ustawił mecz psychologicznie. Paragwaj, który najwygodniej czuje się w niskim bloku, pojedynkach, cierpliwym bronieniu i grze z kontrataku, bardzo szybko musiał zmienić plan. USA dostały natomiast dokładnie to, czego potrzebowały: szybkie prowadzenie, stadion za plecami i przestrzeń do dalszego nacisku.
Najważniejsze było jednak to, że Amerykanie po pierwszym golu nie cofnęli się i nie zaczęli zarządzać wynikiem zbyt wcześnie. Pochettino ustawił zespół odważnie, ale nie chaotycznie. USA grały w systemie 4-2-3-1, z Balogunem na szpicy, Pulisiciem jako centralną postacią ofensywy i bardzo aktywnymi bocznymi sektorami. Antonee Robinson i Sergiño Dest dawali szerokość, Weston McKennie i Tyler Adams stabilizowali środek, a Malik Tillman bardzo dobrze znajdował wolne przestrzenie między liniami.
Drugi gol był już czystym pokazem jakości ofensywnej. W 31. minucie Pulisic urwał się lewą stroną i dograł do Baloguna, który zachował się jak rasowy napastnik. Bez paniki, bez dodatkowego kontaktu, bez marnowania czasu. Strzał, gol, 2:0. To była akcja, która dobrze pokazała, dlaczego Pulisic mimo wszystkich dyskusji wokół formy nadal pozostaje jednym z najważniejszych piłkarzy tej reprezentacji. Kiedy jest zdrowy i ma przestrzeń, potrafi rozrywać mecze.
Trzecie trafienie przyszło tuż przed przerwą i praktycznie zamknęło spotkanie. Balogun po raz drugi znalazł przestrzeń, dostał dobre podanie od Malika Tillmana i wykończył akcję z jakością, której często brakowało USA na poprzednich turniejach. To był gol napastnika pewnego siebie. Takiego, który nie potrzebuje pięciu sytuacji, żeby strzelić. Takiego, który czuje moment i potrafi wykorzystać niewielki margines błędu obrońcy.
Do przerwy było 3:0 i trudno było uciec od wrażenia, że Paragwaj został zaskoczony skalą amerykańskiej intensywności. To nie była dominacja oparta tylko na bieganiu. USA dobrze przesuwały piłkę, wykorzystywały boczne sektory, grały szybko po odbiorze i nie pozwalały rywalowi złapać rytmu. Paragwaj miał problem z wyjściem spod pressingu, a jego środek pola zbyt często był zmuszony do gry tyłem do bramki albo prostych wybić.
USA miały 65 procent posiadania piłki, 596 podań przy 320 Paragwaju i 508 celnych podań przy 230 celnych podaniach rywala. To nie była pusta dominacja. Amerykanie oddali 16 strzałów, z czego 6 było celnych. Paragwaj miał 9 strzałów, ale tylko jeden celny. Różnica w xG również była wyraźna: około 1.3 po stronie USA i 0.5 po stronie Paragwaju. Ten wynik nie wziął się z przypadku ani z jednego szalonego kwadransa. USA były lepsze strukturalnie, technicznie i mentalnie.
Paragwaj po przerwie wyglądał lepiej, ale wynikało to również z naturalnego przebiegu meczu. USA miały trzybramkową przewagę, a Christian Pulisic został zdjęty w przerwie z powodu problemu z łydką. To trochę zmieniło rytm gospodarzy. Bez Pulisicia brakowało tej samej lekkości w pierwszym przyspieszeniu i tej samej jakości w ostatnim podaniu. Mimo to Amerykanie nadal kontrolowali spotkanie, choć Paragwaj dostał więcej miejsca na pojedyncze wypady.
W 73. minucie Paragwaj zdobył bramkę kontaktową. Mauricio wykorzystał jeden z niewielu momentów dezorganizacji w amerykańskiej defensywie i strzelił na 3:1. To był gol, który przypomniał, że przy wysokim prowadzeniu koncentracja nie może spaść nawet na chwilę. USA nie zagrały perfekcyjnego meczu w obronie, ale trudno mówić o poważnym alarmie. Matt Freese miał niewiele pracy, a duet Tim Ream — Chris Richards przez większość spotkania skutecznie odcinał Antonio Sanabrię i Julio Enciso od regularnego wpływu na grę.
Najbardziej dojrzała była reakcja USA po straconej bramce. Nie było paniki, nerwowego cofnięcia ani chaosu. Amerykanie wrócili do posiadania, zaczęli mądrze przesuwać piłkę i w końcówce jeszcze raz ukarali Paragwaj. W doliczonym czasie Giovanni Reyna zdobył bramkę na 4:1 po bardzo ładnym uderzeniu z okolic pola karnego. Ten gol miał znaczenie większe niż tylko kosmetyczne. Reyna, który w ostatnich latach przeżywał burzliwy okres w reprezentacji, dostał swój moment na mundialu i wykorzystał go w najlepszy możliwy sposób.
Z perspektywy eksperckiej najciekawsze w tym meczu było to, jak dobrze zadziałały relacje między liniami USA. McKennie i Adams zapewniali balans. Tillman był bardzo ruchliwy i często znajdował się w przestrzeniach, których Paragwaj nie potrafił zamknąć. Pulisic w pierwszej połowie dawał jakość indywidualną, której nie da się łatwo rozrysować na tablicy. Balogun natomiast zrobił to, co powinien robić numer dziewięć w drużynie dominującej: nie przeszkadzał w rozegraniu, nie schodził niepotrzebnie za głęboko, tylko stale atakował strefy finalizacji.
Paragwaj wyglądał jak drużyna, która miała plan, ale bardzo szybko została z niego wyrwana. Pięć żółtych kartek pokazuje skalę frustracji i spóźnionych interwencji. Goście próbowali grać twardo, ale w pierwszej połowie często byli o jeden ruch za wolni. Ich ustawienie 4-4-2 miało dawać kompaktowość, ale problem polegał na tym, że USA bardzo dobrze rozciągały blok i atakowały przestrzeń za bocznymi pomocnikami. Kiedy Paragwaj przesuwał się do boku, Amerykanie potrafili szybko wrócić do środka. Kiedy Paragwaj zawężał, otwierały się skrzydła.
Balogun jest oczywistym bohaterem meczu, ale nie jedynym. Pulisic w pierwszej połowie był jednym z głównych architektów przewagi. McKennie dał energię i wejścia między linie. Tyler Adams czyścił środek, a Tim Ream grał z doświadczeniem kapitana. Malik Tillman pokazał, że może być jednym z najważniejszych zawodników tej kadry, jeśli utrzyma taki poziom ruchu i decyzyjności. To był właśnie największy plus dla Pochettino: zwycięstwo nie opierało się na jednym piłkarzu, lecz na całej strukturze.
Jedynym realnym cieniem tego wieczoru jest zdrowie Pulisicia. Jeśli jego zejście rzeczywiście było tylko ostrożnościowe, USA mogą patrzeć na kolejny mecz z ogromnym optymizmem. Jeśli jednak problem z łydką okaże się poważniejszy, Pochettino będzie musiał przebudować część ofensywnej hierarchii. Pulisic wciąż jest zawodnikiem, który przyspiesza akcje, bierze odpowiedzialność i tworzy przewagę w pojedynkach. Bez niego USA nadal mają jakość, ale tracą najważniejszy element kreatywnego błysku.
Ten wynik ma też znaczenie historyczne. Cztery gole w jednym meczu mundialowym to dla USA coś wyjątkowego. Zwycięstwo 4:1 w pierwszym spotkaniu, przed własną publicznością, w kraju, który chce pokazać, że futbol nie jest już tylko sportem importowanym, ma potężny wymiar symboliczny. To była noc, w której amerykańska reprezentacja nie musiała prosić o uwagę. Ona ją po prostu zabrała.
Dla Paragwaju porażka jest bolesna, ale nie musi jeszcze oznaczać katastrofy. Problemem jest jednak styl. Jeden celny strzał, tylko 35 procent posiadania piłki i duża liczba fauli pokazują, że drużyna z Ameryki Południowej była przez większość meczu reaktywna. Mauricio dał sygnał z ławki, że Paragwaj ma czym zagrozić, ale przeciwko Australii i Turcji potrzebna będzie znacznie odważniejsza gra z piłką. Samo czekanie na błąd rywala nie wystarczy, jeśli defensywa pęka już w pierwszych minutach.
USA zrobiły dokładnie to, co powinien zrobić współgospodarz marzący o wielkim turnieju: wygrały pierwszy mecz, zagrały efektownie, dały kibicom emocje i pokazały, że presja nie musi paraliżować. Pochettino dostał wymarzony start, Balogun dostał swój wielki mundialowy wieczór, a Reyna dopisał piękną puentę w doliczonym czasie gry.
Po takim meczu łatwo przesadzić z euforią, ale jedno można napisać bez ryzyka: USA wyglądają poważnie. Nie jak drużyna od atmosfery, ceremonii i stadionów. Jak drużyna, która ma plan, ma fizyczność, ma jakość i ma napastnika w formie. A to na mundialu jest kombinacja, której nikt nie powinien lekceważyć.
