Pierwsze, co rzucało się w oczy, to ramy taktyczne ustawione przez Hansiego Flicka. Barcelona zaczęła w 4-2-3-1, ale w posiadaniu piłki natychmiast przechodziła w struktury z piątką wysoko i kreatorem na prawym skrzydle. Lamine Yamal nie był przy linii, tylko konsekwentnie schodził do półprzestrzeni, łącząc grę między strefami. Espanyol odpowiadał 4-4-1-1 i niskim blokiem, licząc na przetrwanie pierwszego naporu oraz pojedyncze wyjścia po odbiorze. W praktyce to Barcelona narzuciła rytm. Długie fazy ataku pozycyjnego, szybkie odzyski po stracie i cierpliwe rozciąganie rywala.
Ten plan dał efekt błyskawicznie. Już w 9 minucie rzut rożny Yamala i główka Ferrana Torresa na dalszym słupku. 1-0 dla lidera. Barcelona stale dociskała. Staty są wymowne: posiadanie 77% do 23%, a do tego 726 podań Barcelony przy 201 Espanyolu. Mecz przejęty w całości.
W 25 minucie Lamine Yamal zagrał podanie zewnętrzną częścią stopy w tempo do Torresa, a ten tylko dopełnił formalności myląc bramkarza na wykroku. Wyglądało jakby chciał mijć bramkarza w prawą stronę, ale uderzył z pierwszej. Barcelona oddała 20 strzałów, z czego aż 16 z pola karnego (Espanyol: 10 / 10).
Przewaga jakości sytuacji była budowana przez wejścia w szesnastkę, a nie przez przypadkowe uderzenia z dystansu (tu akurat gospodarze mieli 4 strzały zza pola karnego, goście 0).
Do przerwy Espanyol żył głównie pojedynczymi zrywami, ale w dłuższych fragmentach był odcinany od piłki. Barcelona miała aż 92% celnych podań (Espanyol 74%), co przy takim wolumenie podań oznacza kontrolę absolutną. W defensywie pomagała też przewaga w intensywności pojedynków. Gospodarze wygrali około 67%, co tłumaczy, dlaczego goście nie potrafili utrzymać drugich piłek i dłużej odetchnąć na połowie Barcelony. Nawet jeśli wynik był tylko 2-0, obraz meczu mówił, że Espanyol musi liczyć na fuksa.
I ten moment się pojawił, bo druga połowa przyniosła dwa kluczowe epizody. Najpierw Barcelona miała bramkę Torresa anulowaną po analizie VAR, a chwilę później, w 56 minucie, Pol Lozano dobił gospodarzy w najsłabszym dla nich momencie, gdy w polu karnym zabrakło wyczyszczenia po zablokowanym strzale. To był jedyny fragment, w którym derby zrobiły się naprawdę nerwowe. Espanyol miał swoje momenty, dorzucił 5 rzutów rożnych i próbował doskakiwać wyżej, ale to dało tylko 2 celne strzały przez cały mecz przy 10 próbach.
Na tym tle występ Yamala wyglądał jak pokaz różnicy klas. Miał gola i dwie asysty, a do tego 7 strzałów, xG ok. 1,22, xA 0,53, 3 kluczowe podania, 2 wykreowane okazje. W kontakcie z piłką był niemal cały czas – 73 kontakty, 26/35 podań (74%), do tego 12 prób dryblingu i 8 udanych (skuteczność 67%). Takie dane mówią wprost, że FC Barcelona miała na boisku zawodnika, który jednocześnie tworzył przewagę w pojedynkach, generował sytuacje kolegom i sam kończył akcje. A że był to jego 100 występ ligowy w wieku zaledwie 18 lat, to skala dojrzałości robi dodatkowe mega wrażenie. Bardzo fajnie się ogląda grę tego chłopaka.
Końcówka. W 87 minucie Yamal dopiął wieczór bramką do pustej bramki po akcji, w której znów był najszybszy w interpretacji zdarzeń. Wygrał przebitkę z bramkarzem Espanyolu na przedpolu pola karnego i rozkładając ręce wpakował piłkę do pustej bramki. Chwilę później Frenkie de Jong zaliczył asystę, a Marcus Rashford wykończył akcję w mierę efektownym uderzeniem z woleja. xG 2,8 do 1,2 dla Barcy pokazuje wyraźną przewagę jakości sytuacji.
W tabeli FC Barcelona odskoczyła na 9 punktów przy siedmiu kolejkach do końca. Przy takiej relacji xG (2,8–1,2) typowe modele „expected points” wyceniłyby ten mecz w okolicach 2,4–2,6 punktu dla gospodarzy czyli niemal dokładnie to, co dowieźli. Dla Espanyolu to kolejny wieczór, w którym widać było przebłyski, ale w dłuższej perspektywie brakuje zwycięskiej sekwencji (i dlatego seria bez wygranej rośnie), choć ciągle mają miejsce w środku stawki.
