Lamine Yamal czyli Nasraoui Ebana. 19-latek który czaruje piłkarski świat

Lamine Yamal ma 19 lat, a w gablocie trzyma już mistrzostwo Europy, mistrzostwo świata i dwa tytuły mistrza Hiszpanii z Barceloną. Urodził się 13 lipca 2007 roku, wychował w robotniczej dzielnicy Mataro, do La Masii trafił jako siedmiolatek, a w pierwszym zespole Barcy zadebiutował, mając 15 lat. To historia, która brzmiałaby jak scenariusz kiepskiego filmu, gdyby nie to, że wszystko da się sprawdzić w protokołach meczowych.

Kiedy w lipcu 2026 roku Hiszpania pokonała Argentynę 1:0 po dogrywce w finale mundialu, Yamal miał 19 lat i sześć dni. Nikt wcześniej w tym wieku nie miał na koncie jednocześnie Euro i mistrzostwa świata. Dwa lata wcześniej, dzień po swoich 17. urodzinach, podnosił w Berlinie puchar mistrzostw Europy. Pomiędzy tymi turniejami zdążył zostać wicemistrzem plebiscytu Złotej Piłki, przejąć po Messim numer 10 w Barcelonie i zostać najlepszym piłkarzem sezonu w La Lidze. A teraz, w październiku 2026 roku, jest jednym z głównych faworytów do Złotej Piłki, którą France Football i UEFA wręczą 26 października w Londynie.

Dzieciństwo Lamine Yamala: Rocafonda, babcia Fatima i zdjęcie z Messim

Żeby zrozumieć Yamala, trzeba zacząć od Rocafondy. To dzielnica Mataro, miasta leżącego około trzydziestu kilometrów na północ od Barcelony, z blokami, imigranckimi rodzinami i opinią miejsca, z którego raczej się wyjeżdża, niż do którego się przyjeżdża. Ojciec piłkarza, Mounir Nasraoui, pochodzi z Maroka, z okolic Larache i Ksar el-Kebir. Matka, Sheila Ebana, urodziła się w Bata w Gwinei Równikowej. Chłopak przyszedł na świat w Esplugues de Llobregat pod Barceloną, ale domem stało się Mataro. Kluczową postacią była babcia Fatima (podobnie jak u Messiego), która w 1990 roku przyjechała do Hiszpanii z Tangeru i to ona trzymała rodzinę w pionie. Gdy rodzice Lamine się rozstali, to babcia pilnowała jego codziennego rytmu i dowoziła go na treningi. Sam chłopak kursował między Mataro a Granollers, gdzie mieszkała matka.

Imię też ma swoją historię. Lamine i Yamal to dwaj przyjaciele rodziny, którzy pomogli rodzicom finansowo tuż przed narodzinami syna. Złożone imię było podziękowaniem. Stąd zresztą częste nieporozumienie: Yamal to nie nazwisko, tylko druga część imienia. Według hiszpańskiej konwencji piłkarz nazywa się Nasraoui Ebana, a na koszulce nosi po prostu „Lamine Yamal”. Część zagranicznych mediów pisze o nim krótko „Yamal”, co z formalnego punktu widzenia jest błędem, ale w języku kibiców przyjęło się na dobre.

Najsłynniejsza anegdota z jego dzieciństwa wydarzyła się, zanim w ogóle cokolwiek pamiętał. W 2007 roku Barcelona zorganizowała charytatywną sesję zdjęciową dla UNICEF-u. Jednym z dzieci w kąpieli był kilkumiesięczny Lamine, a trzymał go dwudziestoletni Lionel Messi. Zdjęcia przeleżały w rodzinnym archiwum aż do 2024 roku, kiedy ojciec opublikował jedno z nich w sieci tuż przed Euro. Obiegły cały świat. Dwa lata później wróciły z jeszcze większą siłą, bo przed finałem mundialu 2026 Yamal i Messi stanęli naprzeciw siebie jako liderzy Hiszpanii i Argentyny. Zabawny paradoks: chłopak, którego trzymał na rękach Messi, odebrał mu drugi tytuł mistrza świata.

Piłkę zaczął kopać w wieku czterech lat w małym klubie La Torreta z Granollers. A Rocafonda została z nim na zawsze, dosłownie. Po golach Yamal pokazuje palcami liczbę 304. To trzy ostatnie cyfry kodu pocztowego dzielnicy, 08304. Gest, który zaczynał jako prywatny ukłon w stronę kumpli z podwórka, zrobił się rozpoznawalny na całym świecie, a samej Rocafondzie przywrócił trochę dumy. Dzieciaki z Mataro mają dziś wzór, który wyszedł z tych samych bloków co one. Dla dzielnicy, która rzadko trafiała do mediów w dobrym kontekście, to zmiana nie do przecenienia.

Lamine Yamal w La Masii: najszybsza droga przez akademię

Skauci Barcelony zauważyli go, gdy miał sześć lat. Zaproszenie na treningi przyszło szybko, a w 2014 roku chłopak oficjalnie podpisał papiery z klubem i przeniósł się do akademii. Barca na swojej stronie pisze o nim, że przez kategorie wiekowe La Masii przeszedł szybciej niż ktokolwiek z jego rocznika. To nie jest marketingowa przesada. Trenerzy młodzieżowi od początku przesuwali go w górę, do starszych chłopaków, bo w swojej grupie wiekowej zwyczajnie się nudził. Lewa noga, drybling w ciasnych przestrzeniach, zwody na małej powierzchni boiska. Hiszpańska prasa już w 2019 roku, gdy miał dwanaście lat, pisała o „przebłyskach Messiego”. Sam Lamine za idoli podaje trzech piłkarzy Barcy: Ronaldinho, Messiego i Neymara. Szczególnie ten ostatni, jak przyznaje, mocno wpłynął na jego sposób gry.

Równolegle grał w reprezentacjach Katalonii, gdzie był kapitanem drużyn do lat 12, 14 i 16, oraz w młodzieżowych kadrach Hiszpanii. Przed sezonem 2022/23 trafił do Juvenil A, czyli najstarszej drużyny juniorskiej, mimo że wiekiem pasował dwa szczeble niżej. Na mistrzostwach Europy do lat 17 w 2023 roku strzelił cztery gole i trafił do drużyny turnieju. Wtedy już wszyscy w Barcelonie wiedzieli, że czekanie nie ma sensu.

Przełomowy był wrzesień 2022. Xavi, ówczesny trener pierwszej drużyny, zaprosił kilku młodych zawodników na treningi z seniorami. Wśród nich był piętnastoletni Lamine. Media nazywały go „nowym Ansu Fatim” albo „mini Messim” i trochę się w tym wszystkim gubiły, bo nikt nie potrafił powiedzieć, czy to kolejny akademijny talent, który przepadnie przy pierwszym zetknięciu z dorosłą piłką, czy coś znacznie większego. Odpowiedź przyszła szybciej, niż ktokolwiek zakładał.

Debiut w Barcelonie: 15 lat, 9 miesięcy i 16 dni

29 kwietnia 2023 roku Barcelona prowadziła z Realem Betis 4:0, mecz był rozstrzygnięty, a Xavi w 83. minucie zdjął Gaviego i wpuścił na boisko Lamine’a. Chłopak miał 15 lat, 9 miesięcy i 16 dni. Młodszego debiutanta Barca nie miała od 1922 roku, od czasów Armando Sagiego. Zdążył oddać jeden celny strzał. Dwa tygodnie później klub świętował mistrzostwo Hiszpanii, więc formalnie pierwszy tytuł mistrzowski wpadł mu do CV, zanim skończył szesnaście lat.

Prawdziwy start przyszedł jednak w sierpniu 2023. Przeciwko Cadiz, na Estadi Olimpic, gdzie Barca grała podczas przebudowy Camp Nou, wyszedł w pierwszym składzie jako najmłodszy starter w historii klubu. Trybuny pożegnały go owacją na stojąco. Tydzień później w szalonym meczu z Villarrealem (4:3) zaliczył dwie asysty i został wybrany zawodnikiem meczu. La Liga przyznała mu nowo utworzoną nagrodę dla najlepszego piłkarza do lat 23 za sierpień. We wrześniu zadebiutował w Lidze Mistrzów przeciw Antwerpii jako drugi najmłodszy zawodnik w historii rozgrywek, a w październiku przedłużył kontrakt do 2026 roku z klauzulą wykupu na poziomie miliarda euro. Kilka dni później strzelił pierwszego gola dla seniorów, w remisie 2:2 z Granadą.

Pierwszy pełny sezon to była seria rekordów, które zaczęły się ze sobą zlewać. Najmłodszy strzelec w Superpucharze Hiszpanii (16 lat i 182 dni, gol z Osasuną). Najmłodszy strzelec w historii Pucharu Króla. Pierwszy dublet w lutym 2024, znowu przeciw Granadzie. Sportowo Barcelona tamtego sezonu nie wygrała niczego: drugie miejsce w lidze, odpadnięcie z PSG w ćwierćfinale Ligi Mistrzów. Ale w statystykach Lamine’a było już 50 meczów i 7 goli w sezonie, w którym większość jego rówieśników dopiero przymierzała się do gry w juniorach starszych. Xavi po sezonie pożegnał się z ławką, a w szatni dorastał piłkarz, który miał wkrótce wziąć na siebie ciężar całej drużyny.

Lamine Yamal w reprezentacji Hiszpanii i Euro 2024

Miał wybór. Mógł grać dla Maroka, kraju ojca, albo dla Gwinei Równikowej, ojczyzny matki. W Maroku liczono, że wybierze Lwy Atlasu, i jego decyzję śledzono tam z ogromną uwagą. Lamine wybrał Hiszpanię, w której się urodził i wychował. Debiut przyszedł 8 września 2023 roku w eliminacjach Euro, w Tbilisi przeciw Gruzji. Hiszpania wygrała 7:1, a on wpisał się na listę strzelców. Miał 16 lat i 57 dni, został najmłodszym reprezentantem i najmłodszym strzelcem w historii kadry, poprawiając rekordy Gaviego, a przy okazji odebrał Garethowi Bale’owi miano najmłodszego strzelca w eliminacjach mistrzostw Europy.

Na turniej w Niemczech jechał jako ciekawostka, a wracał jako jedna z jego twarzy. 15 czerwca 2024 roku, w meczu z Chorwacją, został najmłodszym zawodnikiem w historii Euro (16 lat i 338 dni) i od razu zaliczył asystę przy golu Daniego Carvajala. Kolejne ostatnie podania dołożył z Gruzją w 1/8 finału i z Niemcami w ćwierćfinale. Prawdziwy moment przyszedł jednak 9 lipca w Monachium. Hiszpania przegrywała z Francją 0:1, kiedy Lamine przyjął piłkę przed polem karnym, zrobił sobie pół metra i podkręcił ją lewą nogą w okienko, odbijając od słupka. Cztery dni przed 17. urodzinami został najmłodszym strzelcem w historii mistrzostw Europy, a jego gol wybrano najładniejszym na turnieju. W Hiszpanii mało kto nie pamięta, gdzie oglądał ten mecz.

Finał z Anglią w Berlinie zagrał dzień po urodzinach. Asystował przy golu Nico Williamsa na 1:0, Hiszpania wygrała 2:1 po trafieniu Oyarzabala w końcówce. Lamine skończył turniej z jednym golem i czterema asystami, co dało mu ex aequo pierwsze miejsce w klasyfikacji asystentów, tytuł najlepszego młodego piłkarza Euro i miejsce w drużynie turnieju. Duet Yamal – Nico Williams na skrzydłach stał się symbolem nowej Hiszpanii: mniej posiadania dla samego posiadania, więcej pojedynków jeden na jeden i prędkości. Na jesieni Lamine dostał swoje pierwsze Trofeum Kopy dla najlepszego młodego piłkarza świata, a w samej Złotej Piłce zajął ósme miejsce, jako najmłodszy nominowany w historii plebiscytu.

Sezon 2024/25 pod Flickiem i drugie miejsce w Złotej Piłce 2025

Latem 2024 roku do Barcelony przyszedł Hansi Flick i ułożył zespół wokół wysokiego pressingu, linii obrony ustawionej niemal przy środku boiska i błyskawicznych ataków. Dla Lamine’a to był idealny układ: dostał prawe skrzydło na własność i swobodę, żeby schodzić do środka na lewą nogę. 26 października 2024 roku Barca rozbiła Real Madryt 4:0 na Santiago Bernabeu, a Yamal strzelił gola i został najmłodszym strzelcem w historii El Clasico. Ten wieczór miał też ciemną stronę, bo grupa kibiców Realu obrzucała rasistowskimi wyzwiskami jego, Raphinhę i Ansu Fatiego. W styczniu 2025 w finale Superpucharu w Dżuddzie Barcelona znów rozbiła Real, tym razem 5:2.

Nie wszystko szło gładko. Od końca października do połowy marca Lamine nie strzelił gola w lidze, a Francesco Totti publicznie wytknął mu, że jak na swoje możliwości zdobywa mało bramek. Flick bronił go konsekwentnie, powtarzając, że ważne jest, by gole strzelała drużyna, a jego skrzydłowy tworzy mnóstwo sytuacji bramkowych. Liczby przyznawały trenerowi rację. W półfinale Ligi Mistrzów z Interem, w swoim setnym meczu dla Barcy, Yamal strzelił gola w szalonym remisie 3:3 i przez 90 minut ośmieszał włoską defensywę. Simone Inzaghi powiedział po meczu, że taki zawodnik rodzi się raz na pięćdziesiąt lat. Barcelona odpadła po dogrywce w rewanżu, ale sezon zamknęła krajową potrójną koroną: mistrzostwo Hiszpanii, Puchar Króla i Superpuchar. Lamine uzbierał 55 meczów i 18 goli, do tego mnóstwo asyst, i trafił do drużyny sezonu Ligi Mistrzów.

W maju 2025 roku podpisał pierwszy długi kontrakt, do czerwca 2031. Formalnie dokument wszedł w życie w dniu jego 18. urodzin, a podczas prezentacji 16 lipca 2025 klub wręczył mu koszulkę z numerem 10, tą samą, w której grali Ronaldinho i Messi. Według The Athletic całość umowy z bonusami może sięgać około 45 milionów dolarów brutto rocznie. W czerwcu 2025 strzelił dwa gole Francji w półfinale Ligi Narodów (5:4), a w finale Hiszpania przegrała z Portugalią dopiero po rzutach karnych.

22 września 2025 roku w Theatre du Chatelet w Paryżu wręczono Złotą Piłkę. Wygrał Ousmane Dembele z PSG, zwycięzca Ligi Mistrzów, a Lamine Yamal był drugi z 1059 punktami. Osiemnastolatek na podium Złotej Piłki to rzecz praktycznie bez precedensu. Tego samego wieczoru jako pierwszy piłkarz w historii odebrał Trofeum Kopy po raz drugi. Do kolekcji doszły jeszcze nagroda Laureusa dla odkrycia roku, Golden Boy z 2024 roku i miejsce w jedenastkach FIFA oraz FIFPRO.

Lamine Yamal w sezonie 2025/26: dziesiątka, hat-trick i drugi tytuł z rzędu

Sezon z dziesiątką na plecach zaczął się nerwowo. Po wrześniowym zgrupowaniu reprezentacji, na którym zaliczył trzy asysty w meczach z Bułgarią i Turcją, Lamine złapał uraz w okolicach pachwiny i opuścił kilka spotkań. Flick otwarcie krytykował federację za to, jak obchodzono się z jego zawodnikiem, a w Hiszpanii przez kilka tygodni dyskutowano o tym, czy chłopak w tym wieku nie gra po prostu za dużo. Kiedy wrócił do pełni sił, wrócił na dobre. W styczniu 2026 Barca po raz drugi z rzędu ograła Real w finale Superpucharu, tym razem 3:2. 28 lutego przeciw Villarrealowi (4:1) skompletował pierwszego hat-tricka w seniorskiej karierze. Sky Sports pisało w kwietniu bez ogródek, że osiemnastolatek jest już najlepszym piłkarzem świata.

W kwietniu przyszedł cios. W meczu z Celtą Vigo, w akcji przy rzucie karnym, który sam wykorzystał, naderwał mięsień dwugłowy uda. Diagnoza: koniec sezonu klubowego i wyścig z czasem przed mundialem. Barcelona i tak obroniła mistrzostwo, przypieczętowując je wygranym El Clasico 10 maja. Lamine skończył rozgrywki jako najlepszy strzelec zespołu: 24 gole i 17 asyst we wszystkich rozgrywkach, w tym 16 goli i 11 asyst w La Lidze. Dostał nagrodę dla najlepszego piłkarza sezonu w lidze i Trofeum Zarry dla najskuteczniejszego hiszpańskiego strzelca. Poza boiskiem też zrobiło się o nim głośno. Po towarzyskim meczu z Egiptem w marcu potępił antymuzułmańskie przyśpiewki części hiszpańskich kibiców, mówiąc wprost, że jako muzułmanin traktuje je jako brak szacunku. Na majowej fecie mistrzowskiej pomachał palestyńską flagą, co zostało pochwalone przez premiera Pedro Sancheza, a skrytykowane przez izraelskiego ministra obrony. W czerwcu UNICEF ogłosił go swoim ambasadorem dobrej woli, co zamknęło piękną klamrę z sesją zdjęciową z 2007 roku.

Mundial 2026: mistrz świata w wieku 19 lat

Na mistrzostwa świata w USA, Kanadzie i Meksyku przyjechał niewyleczony do końca. Luis de la Fuente nie zaryzykował go od początku w pierwszym meczu z Republiką Zielonego Przylądka, który zakończył się bezbramkowym remisem. Lamine wszedł w drugiej połowie. 21 czerwca w Atlancie, przeciwko Arabii Saudyjskiej, otworzył wynik meczu wygranego 4:0. To był jego pierwszy gol na mundialu, a zarazem wyczyn, którego żaden zawodnik w wieku 18 lat lub młodszy nie powtórzył od czasów Pelego w 1958 roku. Potem przyszły nagrody dla zawodnika meczu w 1/16 finału z Austrią (3:0) i w ćwierćfinale z Belgią (2:1), wygrany półfinał z Francją i finał z Argentyną 19 lipca. Hiszpania wygrała 1:0 po dogrywce i po raz drugi w historii została mistrzem świata. Lamine miał 19 lat i sześć dni. Został najmłodszym piłkarzem z kompletem Euro i mundialu oraz trzecim najmłodszym uczestnikiem wygranego finału mistrzostw świata, po Pelém i Giuseppe Bergomim.

Czytaj też Nie puchar był tutaj najważniejszy. Lamine Yamal i jego mały brat wzruszyli świat →

Uczciwie trzeba powiedzieć, że nie był to jego najlepszy turniej. Strzelił jednego gola. The Athletic zauważył złośliwie, ale trafnie, że wygrał mundial bez ani jednego wielkiego meczu, dodając jednak, że nawet w takiej formie jest groźniejszy niż prawie każdy skrzydłowy na świecie. Liczby to potwierdzają: według FIFA wykonał 35 udanych dryblingów, najwięcej ze wszystkich zawodników turnieju. Trener de la Fuente podkreślał po powrocie do Madrytu, jak bardzo dojrzał i jak dużo dał drużynie, także wtedy, gdy nie błyszczał. Dla Lamine’a był to też mecz z wyjątkową symboliką. Po drugiej stronie stał Messi, ten sam, który w 2007 roku trzymał go na rękach w wanience.

Lamine Yamal teraz: najlepszy miesiąc w karierze i wyścig o Złotą Piłkę 2026

Po krótkiej przerwie sezon 2026/27 zaczął ospale. W pierwszej kolejce z Elche (5:0) zszedł po 65 minutach, a Flick tłumaczył, że jego zawodnik miał bóle głowy i jest po skróconym okresie przygotowawczym. Tydzień później w meczu z Rayo Vallecano (5:2) Lamine strzelił dwa gole, w tym rakietę w okienko, która była jego 50. bramką dla Barcelony. Wrzesień był już pokazem. Dwa gole z Valencią, gol i dwie asysty z Feyenoordem w Lidze Mistrzów, dwa trafienia z Levante, gol i dwie asysty z Racingiem (7:2), dwie asysty w Sewilli. Po przerwie na kadrę otworzył wynik wygranego 3:2 meczu z Anglią na Wembley w Lidze Narodów, a z Chorwacją (4:1) dołożył dwa gole i asystę. Barcelona policzyła, że we wrześniu miał 9 goli i 7 asyst dla klubu i reprezentacji, co jest najlepszym miesiącem w jego karierze. W lidze ma już 7 goli w 7 meczach.

W tym tempie wchodzi w finisz wyścigu o Złotą Piłkę 2026. Lista 30 nominowanych ukazała się 8 września, a obok Lamine’a są na niej m.in. Harry Kane, Kylian Mbappé, Lionel Messi i Ousmane Dembélé. Ceremonia odbędzie się 26 października w London Palladium, pierwszy raz w historii poza Paryżem. Głosowanie obejmuje sezon 2025/26, czyli mistrzostwo Hiszpanii, nagrodę dla najlepszego piłkarza La Ligi i tytuł mistrza świata. Sam zainteresowany w rozmowie z Jorge Valdano dla Movistar Plus nie silił się na skromność: stwierdził, że on i Mbappé są dziś najlepsi, a nagroda należy się jemu.

Styl gry Lamine Yamala: trivela, drybling i boisko widziane z góry

Na papierze to prawy skrzydłowy z lewą nogą, czyli typ, który w ostatnich latach produkuje się taśmowo. Różnica polega na tym, co Lamine robi z piłką, kiedy już ją dostanie przy linii bocznej. Większość odwróconych skrzydłowych ma jeden ruch: zejście do środka i strzał w długi róg. On ma ich kilkanaście i decyduje w ostatniej chwili. Potrafi przytrzymać piłkę, prowokując dwóch rywali do podwojenia, a potem zagrać prostopadle do partnera, który właśnie przez tych dwóch rywali został zostawiony bez opieki. Jego znakiem rozpoznawczym stały się dośrodkowania i podania zewnętrzną częścią stopy, czyli trivela. W Hiszpanii mówi się o tym zagraniu niemal jak o zastrzeżonym znaku towarowym. Może grać też jako dziesiątka za napastnikiem albo fałszywa dziewiątka, ale najgroźniejszy jest wtedy, gdy ma przed sobą całą szerokość boiska.

Porównania z Messim (patrz quiz pod artykułem) są nieuniknione: ta sama akademia, ta sama lewa noga, ten sam numer, nawet ta sama fotografia z 2007 roku. Sam Lamine powtarza jednak, że największy wpływ na jego grę miał Neymar, i to widać. Jest w nim brazylijska bezczelność, zwody dla zabawy, gra pod publiczność. Liczbowo Lamine jest dziś przed Messim z tego samego wieku, a z reprezentacją wygrał już to, na co Leo czekał do 35. urodzin. Największym pytaniem na najbliższe lata jest zdrowie. Problemy z pachwiną w 2025 roku i naderwany mięsień uda wiosną 2026 to sygnały, których w Barcelonie nikt nie lekceważy, bo pamięć o Ansu Fatim, rozbitym kontuzjami równie zdolnym chłopaku z La Masii, wciąż jest świeża.

Co dalej? Kontrakt wiąże go z Barceloną do 2031 roku, a klub buduje wokół niego zespół, w którym obok są Pedri, Raphinha i Pau Cubarsi. Brakuje jednego trofeum, o którym Lamine mówi publicznie: Ligi Mistrzów, której Barca nie wygrała od 2015 roku. 26 października może dołożyć do kolekcji Złotą Piłkę, kilka miesięcy po 19. urodzinach. Do mundialu 2030, który współorganizuje Hiszpania, będzie miał niespełna 23 lata. Brzmi to jak przesada, ale biorąc pod uwagę, co zrobił do tej pory, ostrożne prognozy w jego przypadku jakoś się nie sprawdzają.

Czytaj też Lamine Yamal wskazał jedynego rywala do Złotej Piłki. „To Mbappé” →

FAQ – najczęściej zadawane pytania o Lamine Yamala

Ile lat ma Lamine Yamal?

Lamine Yamal urodził się 13 lipca 2007 roku, więc w październiku 2026 roku ma 19 lat. 20. urodziny będzie obchodził 13 lipca 2027 roku.

Gdzie urodził się Lamine Yamal i skąd pochodzi?

Urodził się w Esplugues de Llobregat pod Barceloną, a wychował w dzielnicy Rocafonda w Mataró w Katalonii. Jego ojciec Mounir Nasraoui pochodzi z Maroka, a matka Sheila Ebana z Gwinei Równikowej.

Jak naprawdę nazywa się Lamine Yamal?

Pełne imię i nazwisko to Lamine Yamal Nasraoui Ebana. „Lamine Yamal” to podwójne imię nadane na cześć dwóch przyjaciół rodziny, a nazwiska po ojcu i matce to Nasraoui i Ebana.

Co oznacza gest 304 Lamine Yamala?

Liczba 304 to trzy ostatnie cyfry kodu pocztowego Rocafondy (08304), dzielnicy Mataró, w której dorastał. Yamal pokazuje ją palcami po strzelonych golach jako hołd dla swojego osiedla.

Czy to prawda, że Messi kąpał małego Lamine Yamala?

Tak. W 2007 roku podczas charytatywnej sesji zdjęciowej Barcelony dla UNICEF-u dwudziestoletni Lionel Messi kąpał kilkumiesięcznego Lamine’a. Zdjęcia upublicznił ojciec piłkarza w 2024 roku, a w 2026 roku obaj zagrali przeciwko sobie w finale mundialu.

Kiedy Lamine Yamal zadebiutował w Barcelonie?

Zadebiutował 29 kwietnia 2023 roku w meczu z Realem Betis (4:0), mając 15 lat, 9 miesięcy i 16 dni. Był najmłodszym debiutantem Barcy od 1922 roku.

Dlaczego Lamine Yamal gra dla Hiszpanii, a nie dla Maroka?

Miał prawo gry dla Hiszpanii, Maroka i Gwinei Równikowej. Wybrał Hiszpanię, kraj, w którym się urodził i wychował, i zadebiutował w niej 8 września 2023 roku golem w meczu z Gruzją (7:1).

Co Lamine Yamal wygrał z reprezentacją Hiszpanii?

Mistrzostwo Europy 2024 i mistrzostwo świata 2026. Na Euro 2024 został najlepszym młodym piłkarzem turnieju i najmłodszym strzelcem w historii mistrzostw Europy, a w finale mundialu 2026 Hiszpania pokonała Argentynę 1:0 po dogrywce. W 2025 roku był też wicemistrzem Ligi Narodów.

Ile goli strzelił Lamine Yamal na mundialu 2026?

Jednego, 21 czerwca 2026 roku w meczu z Arabią Saudyjską (4:0). Na turnieju wykonał najwięcej udanych dryblingów ze wszystkich zawodników i dwukrotnie był wybierany zawodnikiem meczu.

Jakie trofea zdobył Lamine Yamal z Barceloną?

Trzy mistrzostwa Hiszpanii (2022/23, 2024/25, 2025/26), Puchar Króla 2024/25 oraz Superpuchar Hiszpanii w 2025 i 2026 roku. W sezonie 2024/25 Barcelona zdobyła krajową potrójną koronę.

Czy Lamine Yamal wygrał Złotą Piłkę?

Jeszcze nie. W 2025 roku zajął drugie miejsce za Ousmane’em Dembélé, a w 2024 roku był ósmy. Jest nominowany do Złotej Piłki 2026, której zwycięzcę poznamy 26 października 2026 roku w Londynie.

Ile razy Lamine Yamal zdobył Trofeum Kopy?

Dwa razy, w 2024 i 2025 roku. Jest pierwszym piłkarzem w historii, który dostał nagrodę dla najlepszego młodego zawodnika świata dwukrotnie.

Do kiedy Lamine Yamal ma kontrakt z Barceloną?

Do 30 czerwca 2031 roku. Umowę ogłoszono w maju 2025 roku, a w życie weszła po jego 18. urodzinach. W lipcu 2025 roku dostał koszulkę z numerem 10.

Z jakim numerem gra Lamine Yamal?

W Barcelonie od sezonu 2025/26 gra z numerem 10, wcześniej nosił 27 i 19. W reprezentacji Hiszpanii występuje z numerem 19.

Na jakiej pozycji gra Lamine Yamal?

Najczęściej na prawym skrzydle jako lewonożny, odwrócony skrzydłowy. Może też grać jako ofensywny pomocnik albo środkowy napastnik. Jego znakiem rozpoznawczym są podania i dośrodkowania zewnętrzną częścią stopy (trivela).

Ile goli strzelił Lamine Yamal dla Barcelony?

We wrześniu 2026 roku przekroczył granicę 50 goli dla Barcelony; jubileuszowe, 50. trafienie zdobył pod koniec sierpnia 2026 roku w meczu z Rayo Vallecano. W sezonie 2025/26 strzelił 24 gole i zaliczył 17 asyst.

Jaki był najlepszy sezon Lamine Yamala?

Pod względem liczb sezon 2025/26: 24 gole i 17 asyst, mistrzostwo Hiszpanii, nagroda dla najlepszego piłkarza La Ligi i Trofeum Zarry, a na koniec mistrzostwo świata. Wrzesień 2026 roku (9 goli i 7 asyst) był z kolei jego najlepszym miesiącem w karierze.

Jaka jest religia Lamine Yamala?

Lamine Yamal jest muzułmaninem i zachowuje post w czasie ramadanu, także w dni treningowe i meczowe.

Kogo Lamine Yamal uważa za swoich idoli?

Wymienia Ronaldinho, Lionela Messiego i Neymara. Podkreśla, że to Neymar miał największy wpływ na jego styl gry.