Paris Saint-Germain pokonało Arsenal w finale Ligi Mistrzów po rzutach karnych. Po 120 minutach na Puskás Arenie w Budapeszcie było 1:1, ale w konkursie jedenastek więcej zimnej krwi zachowali paryżanie – 4:3. Finał był taktyczny, miejscami duszny, bardzo nerwowy i pełen kontrastów. PSG miało piłkę, kontrolę i przewagę w każdej statystyce, Arsenal miał mur, organizację i prowadzenie, które przez długi czas pachniało czymś historycznym.
Stawka dla obu stron była ogromna. PSG przystępowało jako obrońca tytułu z marzeniem o wejściu w erę prawdziwej dynastii. UEFA przypominała przed meczem, że paryżanie mogli zostać dopiero drugim klubem po Realu Madryt z lat 2016–2018, który obronił tytuł w erze Champions League. Arsenal walczył o swoje pierwsze trofeum w tych rozgrywkach i o zmazanie pamięci finału z 2006 roku, przegranego z Barceloną.
Był to też finał dwóch projektów. PSG Luisa Enrique to już nie drużyna zbudowana wokół wielkich nazwisk, to zespół kolektywny, mobilny i intensywny, który potrafi narzucać rytm przez długie fragmenty meczu. Arsenal Artety to projekt oparty na strukturze, defensywnej dyscyplinie i kontroli przestrzeni. Od pierwszego gwizdka było jasne, że zobaczymy starcie nie tylko piłkarzy, ale dwóch różnych filozofii.
PSG wyszło w 4-3-3: Safonov — Hakimi, Marquinhos, Pacho, Nuno Mendes — Joao Neves, Vitinha, Fabian Ruiz — Doué, Dembele, Kvaratskhelia. Arsenal odpowiedział tym samym systemem: Raya — Mosquera, Saliba, Gabriel, Hincapié — Ødegaard, Rice, Lewis-Skelly — Saka, Havertz, Trossard. PSG chciało grać przez szerokość i kontrolę, Arsenal był gotowy cierpieć bez piłki.
Początek należał jednak do Londynu. Arsenal wszedł w mecz wysoko i agresywnie, a już w 6. minucie Havertz trafił do siatki. Akcja zaczęła się od rykoszetu, Marquinhos wybił piłkę nieszczęśliwie, odbiła się od Trossarda i wylądowała pod nogami Niemca. Ten ruszył lewą stroną i z ostrego kąta uderzył pod poprzeczkę. Strzał miał tylko 0,12 xG, ale xGOT wyniosło już 0,64 i to całkiem dobrze oddaje, jak dobre było to wykończenie.
I od tej chwili Arsenal schował się w głąb. Nie z paniki. Z planu. Drużyna Artety oddała piłkę PSG świadomie i zaczęła bronić blokiem, zamykając centrum i zmuszając rywala do ataku pozycyjnego. W pierwszej połowie Arsenal wykonał zaledwie 69 podań. To najniższa liczba w pierwszej połowie finału Champions League od czasu prowadzenia takich statystyk. PSG miało dużo więcej piłki, ale sprowadzono je głównie do prób z dystansu. Do przerwy było 1:0.
Po przerwie PSG stopniowo zwiększało nacisk. Arsenal bronił coraz głębiej i im dłużej trwało spotkanie, tym bardziej czuć było, że wystarczy jeden błąd. Przyszedł w 62. minucie – Kvaratskhelia wszedł przed Mosquerę, obrońca zaatakował go niezdarnie od tyłu. Sędzia Siebert wskazał na jedenastkę, VAR utrzymał decyzję. Dembele zachował spokój i w 65. minucie było 1:1.
Ten moment zmienił wszystko psychologicznie. Arsenal stracił wynik, który dawał mu komfort. Arteta zdjął Mosquerę i Ødegaarda, wprowadził Timbera i Gyokeresa. Później weszli Madueke, Martinelli, Eze i Zubimendi. Luis Enrique odpowiedział Barcolą, Ramosem, Zaire-Emerym, Beraldo i Zabarnym.
Końcówka regulaminowego czasu była nerwowa. Barcola w doliczonym czasie miał ogromną szansę po kontrataku, ale uderzył nad bramką. Arsenal też szukał czegoś, ale coraz bardziej wyglądał jak drużyna, która przede wszystkim chce dotrwać. Po 90 minutach – dogrywka.
Statystyki po regulaminowym czasie były jednoznaczne. PSG: około 75% posiadania, 18 strzałów, 3 celne, 10 rzutów rożnych, xG 1,56. Arsenal: 25% posiadania, 4 strzały, 1 celny, 0 rzutów rożnych, xG 0,35. I wynik 1:1.
Dogrywka była bitwą zmęczenia. Arsenal bronił coraz głębiej, Hincapie miał problemy zdrowotne, PSG nadal miało piłkę, ale brakowało świeżości w ostatniej tercji. W 102. minucie Arsenal domagał się rzutu karnego po starciu Madueke z Pacho, sędzia nie wskazał na wapno, a protesty były tak głośne i emocjonalne, że żółte kartki zobaczyli Rice i Arteta.
W 115. minucie padła informacja, że Arsenal pozostawał jedyną drużyną w fazie pucharowej tej edycji, która nie straciła gola z otwartej gry. Przy takim obrazie całego turnieju to mówi wiele o tym, co Arteta zbudował.
Końcówka dogrywki dała jeszcze kilka chwil nadziei dla Arsenalu. Gyokeres obrócił się i oddał strzał zablokowany przez obronę, Timber próbował z ostrego kąta i trafił w boczną siatkę. Ale gola nie było. Po 120 minutach nadal 1:1.
Rzuty karne: PSG wygrało 4:3. Dla paryżan trafiali Ramos, Doue, Hakimi i Beraldo — Nuno Mendes nie wykorzystał swojej próby. Arsenal strzelał Gyokeres, Rice i Martinelli, ale Eze i Gabriel Magalhaes nie trafili. Dwa pudła, które zamknęły marzenie.
PSG pokazało w tym finale dojrzałość mistrza. Nie zagrało olśniewająco, ale nie spanikowało po stracie gola i konsekwentnie dążyło do wyrównania. W karnych miało więcej spokoju. To nie był triumf efektowny, ale triumf drużyny, która potrafi wygrać nawet kiedy mecz nie idzie po jej myśli.
Arsenal zrobił wszystko, co mógł w ramach swojego planu. Przez prawie godzinę ten plan działał. Problem w tym, że finale Ligi Mistrzów wystarczy jeden błąd. Mosquera popełnił go przy Kvaratskhelii, póżniej Eze i Gabriel nie trafili z jedenastu metrów.
Puchar jedzie do Paryża po raz drugi z rzędu.
