Inter wygrał z Lazio 2:0 w finale Coppa Italia na Stadio Olimpico i dołożył krajowy puchar do zdobytego wcześniej Scudetto. Nerazzurri zamknęli mecz już w pierwszej połowie: w 14. minucie po rzucie rożnym Dimarco i przedłużeniu piłki przez Thurama padł samobój Marusicia, a w 35. minucie Lautaro Martínez wykorzystał błąd Nuno Tavaresa i podanie Dumfriesa. To był finał bez fajerwerków w liczbie okazji, ale z dużą dojrzałością Interu: szybki cios, kontrola środka, cierpliwe bronienie przewagi i ograniczenie Lazio do fragmentów naporu.
Taktycznie Lazio wyszło w ustawieniu 4-3-3, z linią obrony Marusic – Gila – Romagnoli – Tavares, trójką w środku Basic – Patric – Taylor oraz ofensywnym tercetem Isaksen – Noslin – Zaccagni. Inter Chivu odpowiedział systemem 3-5-2: przed bramkarzem J. Martínezem grali Bisseck, Akanji i Bastoni, wahadła tworzyli Dumfries oraz Dimarco, a w środku operowali Barella, Sucic i Zieliński. Z przodu duet Thuram – Lautaro miał nie tylko atakować pole karne, ale też aktywnie pracować przy pressingu i wymuszać błędy obrońców Lazio.
Klucz meczu był prosty: Inter lepiej zarządzał przestrzenią po bokach boiska. Dimarco regularnie dawał jakość z lewej strony i stałych fragmentów, Dumfries agresywnie atakował prawą flankę, a trójka stoperów pozwalała Nerazzurrim zabezpieczać kontry Lazio. Lazio miało momenty, zwłaszcza przez Zaccagniego, Noslina i później Dia, ale brakowało mu czystej jakości w ostatnim podaniu. Największy problem gospodarzy był po lewej stronie obrony, gdzie Nuno Tavares popełniał błędy pod presją, a jeden z nich bezpośrednio doprowadził do gola Lautaro.
Statystyki dobrze pokazują charakter finału. Inter miał przewagę w posiadaniu piłki 58% do 42%, oddał 11 strzałów przy 8 Lazio i miał minimalnie więcej celnych uderzeń, 3 do 2. Nerazzurri częściej wchodzili w pole karne rywala, oddając 8 strzałów z szesnastki przy 6 Lazio, mieli też więcej rzutów rożnych, 3 do 1. Lazio nie było całkowicie bezradne, bo wygrało lub przynajmniej mocno trzymało kontakt w pojedynkach i zebrało sporo odbiorów, ale Inter był skuteczniejszy w miejscach, które decydują o finale: przy stałym fragmencie, przy pressingu, po błędzie rywala i w kontroli tempa po przerwie.
W drugiej połowie Inter nie musiał już grać efektownie. Chivu mógł reagować zmianami, wprowadzając m.in. Mkhitaryana, Luisa Henrique, Carlosa Augusto, Bonny’ego i Dioufa, a zespół przeszedł w tryb zarządzania wynikiem. Lazio próbowało odpowiedzieć wejściami Rovelli, Cancellieriego, Lazzariego, Dia i Pedro, ale najlepsze okazje nie zmieniły wyniku. Ważną rolę odegrał również bramkarz J. Martínez, szczególnie przy sytuacji Dia, a Akanji i Bastoni dobrze czyścili newralgiczne strefy przed polem karnym.
Ten triumf wpisuje Inter w bardzo mocny okres w historii Coppa Italia. W poprzednich latach puchar zdobywały kolejno: Napoli w 2020 roku, Juventus w 2021, Inter w 2022 i 2023, Juventus w 2024 oraz Bologna w 2025. Teraz trofeum wraca do Mediolanu, a Inter sięga po dziesiątą Coppa Italia w historii klubu. Finał z Lazio nie był pokazem huraganowego futbolu, tylko demonstracją drużynowej dojrzałości: ustawienie, pressing, stałe fragmenty, wykorzystanie błędów i spokojna kontrola po objęciu prowadzenia.
