Szwajcaria awansowała do ćwierćfinału po meczu, który nie miał wielkiego tempa bramkowego, ale miał wszystko, co tworzy napięcie fazy pucharowej: ostrożność, nerwy, pojedynki fizyczne, świetną pracę bramkarza i serię rzutów karnych. Po 120 minutach w Vancouver było 0:0, choć Kolumbia częściej dochodziła do sytuacji i według statystyk była bliżej gola. Ostatecznie decydowały jedenastki, w których Szwajcarzy wygrali 4:3 i zameldowali się w najlepszej ósemce turnieju.
Od początku było widać, że Szwajcaria nie chce otwartego meczu. Zespół Murata Yakina ustawiony był bardzo odpowiedzialnie, bez przesadnego ryzyka w wyprowadzeniu piłki i z dużą koncentracją na zabezpieczeniu środka pola. Helweci mieli więcej posiadania piłki, 53 procent do 47, ale nie przekładało się to na dużą liczbę okazji. Ich plan polegał bardziej na kontroli rytmu, cierpliwym przesuwaniu gry i unikaniu strat w niebezpiecznych sektorach niż na agresywnym atakowaniu pola karnego Kolumbii.
Kolumbia wyglądała groźniej, gdy tylko mecz się otwierał. Statystyka strzałów pokazuje to bardzo wyraźnie: 15 uderzeń Kolumbii przy 7 Szwajcarii. Kolumbijczycy oddali też więcej strzałów celnych, 3 do 2, mieli więcej prób z pola karnego, 9 do 4, oraz wyższy współczynnik xG — około 1.1 przy 0.4 po stronie Szwajcarii. To nie był więc mecz, w którym Szwajcarzy zdominowali rywala pod względem tworzenia sytuacji. Przeciwnie, ich awans był efektem przetrwania trudnych momentów, dobrego ustawienia obrony i wielkiej skuteczności w najważniejszych sekundach.
Taktycznie Szwajcaria wygrała przede wszystkim organizacją bez piłki. Linia defensywna rzadko dawała się wyciągać z pozycji, a środkowi pomocnicy skutecznie zamykali przestrzenie między formacjami. Kolumbia próbowała szukać przewagi przez boczne sektory, co potwierdza liczba rzutów rożnych — 7 do 3 dla Kolumbii — ale często kończyło się to dośrodkowaniami w tłok albo strzałami z trudnych pozycji. Szwajcarzy pozwalali rywalowi atakować, ale starali się kontrolować jakość tych ataków.
W fazie posiadania piłki Helweci byli dokładniejsi i spokojniejsi. Wykonali 631 podań, z czego 547 celnych, przy skuteczności 87 procent. Kolumbia miała 547 podań, 454 celne i 83 procent dokładności. To pokazuje różnicę w stylu: Szwajcaria próbowała zarządzać meczem przez piłkę, Kolumbia częściej przyspieszała akcje i szukała konkretu. Problem Szwajcarów polegał jednak na tym, że ich kontrola nie zamieniała się w dużą liczbę klarownych szans. Mieli przewagę w strukturze gry, ale Kolumbia miała przewagę w zagrożeniu.
Kluczową postacią meczu był Gregor Kobel. Bramkarz Szwajcarii nie tylko utrzymał czyste konto przez 120 minut, ale też dał drużynie psychologiczną przewagę w serii rzutów karnych. Jego interwencja przy strzale Cucho Hernándeza była momentem, który realnie przechylił awans na stronę Szwajcarii. Przy tak wyrównanym meczu, w którym jedna bramka mogła zamknąć całe spotkanie, bramkarz stał się najważniejszym zawodnikiem na boisku. Kolumbia miała więcej argumentów ofensywnych, ale nie znalazła sposobu, by go złamać.
Seria rzutów karnych była przedłużeniem całej historii tego spotkania: więcej zimnej krwi niż efektowności. Granit Xhaka dał przykład jako lider, Zeki Amdouni i Cédric Itten wykorzystali swoje próby, a Rubén Vargas zamknął konkurs jedenastek strzałem na wagę ćwierćfinału. Kolumbia może żałować niewykorzystanej przewagi statystycznej, większej liczby strzałów i momentów, w których była bliżej gola. Szwajcaria natomiast pokazała cechy drużyny turniejowej: cierpliwość, dyscyplinę, odporność psychiczną i bramkarza, który potrafi wygrać mecz nawet wtedy, gdy jego zespół nie dominuje ofensywnie.
