Anglia awansowała do ćwierćfinału mistrzostw świata po jednym z najbardziej intensywnych meczów tej fazy turnieju. Zwycięstwo 3:2 z Meksykiem na Estadio Azteca wygląda na papierze jak klasyczny angielski triumf w wielkim stylu, ale sam przebieg spotkania był dużo bardziej skomplikowany. Meksyk miał piłkę, terytorium, strzały i energię stadionu. Anglia miała za to coś, co w fazie pucharowej bywa ważniejsze: skuteczność, jakość największych nazwisk i bramkarza, który utrzymał zespół przy życiu w najtrudniejszych momentach.
To był mecz dwóch różnych światów. Meksyk grał jak gospodarz, który nie chciał oddać turnieju bez walki. Oddał aż 20 strzałów przy zaledwie 6 Anglii, miał 67% posiadania piłki, wykonał 12 rzutów rożnych i przez długie fragmenty spychał rywali pod własne pole karne. Anglia z kolei wyglądała jak drużyna, która doskonale wie, że w takich spotkaniach nie trzeba dominować przez 90 minut. Wystarczy przetrwać napór, wykorzystać momenty i nie pęknąć, gdy mecz zaczyna wymykać się spod kontroli.
Kluczowy był koniec pierwszej połowy. Do 36. minuty Meksyk mógł czuć, że kontroluje emocje spotkania, ale wtedy Anglia jednym kontratakiem rozbiła jej plan. Bukayo Saka ruszył prawą stroną, posłał groźne dośrodkowanie, a Jude Bellingham zamknął akcję na dalszym słupku. Minęło zaledwie 98 sekund i Bellingham trafił drugi raz. Anglia odzyskała piłkę w środku pola, Kane odegrał w tempo, a pomocnik Realu Madryt znalazł się tam, gdzie wielcy piłkarze pojawiają się w najważniejszych momentach.
Dwa gole Bellinghama całkowicie zmieniły psychologię meczu. Meksyk nie grał źle, ale nagle przegrywał 0:2 po dwóch ciosach, których nie zdążył nawet przetrawić. To właśnie w tym było najwięcej klasy Anglii. Nie potrzebowała długiej dominacji, żeby zbudować przewagę. Wykorzystała krótkie okno chaosu i zamieniła je w wynik. Bellingham zakończył spotkanie z oceną Sofascore 9.0, dwoma golami, trzema strzałami i trafieniem w słupek. To nie był tylko występ efektowny. To był występ zawodnika, który w fazie pucharowej przejął odpowiedzialność za wynik.
Meksyk odpowiedział jeszcze przed przerwą. Julián Quiñones wykorzystał zamieszanie po stałym fragmencie i zdobył bramkę kontaktową. Ten gol przywrócił gospodarzom wiarę, a jednocześnie pokazał największy problem Anglii w tym meczu: pod presją jej defensywa nie zawsze potrafiła spokojnie wyczyścić sytuację. Meksyk kończył pierwszą połowę mocno, a Jordan Pickford musiał interweniować po kolejnych próbach Raúla Jiméneza i dośrodkowaniach w pole karne.
Po przerwie Anglia mogła szybko odskoczyć, gdy strzał Nico O’Rileya po rykoszecie od Bellinghama trafił w słupek. Zamiast uspokojenia meczu przyszła jednak sytuacja, która mogła wszystko odwrócić. Jarell Quansah obejrzał czerwoną kartkę po interwencji VAR i Anglia od 54. minuty grała w dziesiątkę. Przy wyniku 2:1, na Azteca, przeciwko Meksykowi, który miał już rozpęd i publiczność za plecami, był to moment skrajnie niebezpieczny.
Paradoksalnie właśnie wtedy Anglia zadała kolejny cios. Anthony Gordon wykorzystał błąd i wygrał pojedynek w polu karnym, po czym sędzia wskazał na jedenasty metr. Harry Kane zrobił to, co robi od lat. Spokojnie, bez nerwów, bez wielkiego gestu. Strzelił gola na 3:1 i przywrócił Anglii dwubramkową przewagę. To była bramka kapitana, ale też bramka piłkarza, który rozumie rytm takich spotkań. Kane oddał tylko jeden strzał celny i zamienił go na gola. Właśnie dlatego Anglia może przeżyć mecze, w których nie ma przewagi w grze.
Meksyk nie zrezygnował. W 69. minucie Harry Kane sfaulował Briana Gutiérreza, a po analizie VAR Meksyk dostał rzut karny. Raúl Jiménez wykorzystał szansę i zrobiło się 2:3. Od tego momentu mecz zamienił się w oblężenie. Meksyk próbował wrzutkami, strzałami z pola karnego i kolejnymi akcjami bocznymi sektorami. Anglia broniła głęboko, często chaotycznie, ale z ogromnym poświęceniem.
Największą różnicę zrobił Pickford. Według statystyk miał trzy interwencje, dwie obrony po strzałach z pola karnego i jedną bardzo ważną paradę po główce Jiméneza w pierwszej połowie. Do tego obroniony karny nie wchodzi w grę, bo Jiménez trafił, ale sama obecność Pickforda była dla Anglii kluczowa. Przy takim meczu, w którym rywal oddaje 20 strzałów, bramkarz nie może być tylko dodatkiem. Musi być jednym z liderów. Pickford nim był.
Statystyki dobrze pokazują, jak nietypowe było to zwycięstwo Anglii. Meksyk: 20 strzałów, 5 celnych, 67% posiadania, 455 podań, 12 rożnych. Anglia: 6 strzałów, 5 celnych, 33% posiadania, 244 podania, tylko 2 rzuty rożne. Zwykle taki rozkład sugeruje przewagę jednej drużyny, ale piłka w fazie pucharowej często karze nie za brak kontroli, tylko za brak konkretu. Meksyk był aktywniejszy, ale Anglia była bardziej precyzyjna. Pięć celnych strzałów i trzy gole to brutalna lekcja skuteczności.
Meksyk może czuć żal, bo nie został zdominowany. Wręcz przeciwnie — przez większość meczu prowadził grę. Ale zabrakło chłodnej głowy w najważniejszych momentach. Dwa gole stracone w niespełna dwie minuty pod koniec pierwszej połowy zniszczyły konstrukcję spotkania. Później gospodarze gonili wynik, ale musieli robić to przeciwko drużynie, która nawet osłabiona potrafi bronić wyniku ciałem, głową i doświadczeniem.
Anglia z kolei awansowała, ale ten mecz jest dla niej równocześnie sukcesem i ostrzeżeniem. Sukcesem, bo wygranie takiego spotkania na Azteca, przeciwko gospodarzom i po czerwonej kartce, buduje ogromną pewność siebie. Ostrzeżeniem, bo zespół Thomasa Tuchela przez długie fragmenty był zepchnięty bardzo nisko, miał problem z wyjściem spod pressingu i pozwolił Meksykowi na zbyt wiele sytuacji. W ćwierćfinale z Norwegią taka pasywność może być jeszcze bardziej kosztowna.
Najważniejsze dla Anglii jest jednak to, że jej liderzy dowieźli mecz. Bellingham dał błysk i dwa gole. Kane wykorzystał karny i dołożył spokój w kluczowym momencie. Saka znów był źródłem jakości z prawej strony. Pickford utrzymał wynik, gdy Meksyk napierał. To jest właśnie profil drużyny turniejowej: nie zawsze najładniejszej, nie zawsze dominującej, ale konkretnej i odpornej.
Meksyk żegna się z turniejem po meczu, który będzie bolał jeszcze długo. Nie dlatego, że był słabszy przez 90 minut, ale dlatego, że miał argumenty, żeby Anglię złamać. Quiñones potwierdził, że był jedną z największych postaci tej reprezentacji na mundialu, Jiménez dał kontakt z karnego, a cały zespół zostawił na boisku ogrom pracy. Problem w tym, że na tym poziomie sama energia i przewaga w statystykach nie wystarczają.
Anglia przetrwała dziką noc na Azteca i zagra w ćwierćfinale. Meksyk miał więcej piłki, więcej strzałów i więcej fragmentów kontroli. Anglia miała Bellinghama, Kane’a, Pickforda i skuteczność. W fazie pucharowej to często wystarcza.
