Norwegia wygrała 2:1 z Wybrzeżem Kości Słoniowej i awansowała do 1/8 finału Mistrzostw Świata po meczu, który najlepiej opisuje jedno słowo: efektywność. Zespół Stale Solbakkena nie dominował długo przy piłce, nie miał przewagi w liczbie strzałów ani rzutów rożnych, ale stworzył lepsze sytuacje i wykorzystał momenty, które naprawdę decydowały o wyniku. Antonio Nusa otworzył spotkanie w 39. minucie po podaniu Martina Ødegaarda, Amad Diallo wyrównał w 74. minucie po akcji Nicolasa Pépé, a Erling Haaland w 86. minucie zamknął mecz po asyście Patricka Berga. Haalanda był bohaterem końcówki, a jego późny gol dał Norwegii awans i mecz z Brazylią w kolejnej rundzie.
Taktycznie było to starcie dwóch różnych pomysłów. Wybrzeże Kości Słoniowej grało w ustawieniu 4-1-4-1 i próbowało budować przewagę szerokością, dośrodkowaniami oraz ciągłym atakiem na pole karne. Norwegia wyszła w 4-3-3, ale bez klasycznej obsesji na punkcie posiadania piłki. To była drużyna bardziej pionowa, bardziej selektywna i bardziej cierpliwa. Iworyjczycy mieli 14 strzałów przy 9 Norwegii, 14 rzutów rożnych przy 3 Norwegii oraz 48 kontaktów w polu karnym rywala przy 25 Norwegii. Na papierze wyglądało to jak przewaga terytorialna Iworyjczyków. W praktyce Norwegowie pozwalali im grać dużo, ale nie zawsze groźnie.
Najważniejsza statystyka była po stronie Norwegii: xG 2.0 do 1.4. To pokazuje, że mimo mniejszej liczby prób Norwegowie dochodzili do czystszych pozycji. Wybrzeże Kości Słoniowej oddało 10 strzałów z pola karnego, ale tylko jeden z nich zakończył się golem. Norwegia miała 8 takich uderzeń i strzeliła dwukrotnie. Różnica była w jakości ostatniego podania i decyzji pod presją. Haaland zakończył spotkanie z golem, 4 strzałami, 2 celnymi próbami i wysokim xG, a jego trafienie w 86. minucie było dokładnie tym, po co Norwegia trzymała go przez cały mecz w centralnej strefie. Nawet gdy przez długie fragmenty nie dominował, wystarczył jeden ruch, jedno wejście w tempo i jedno podanie Berga.
Defensywnie Norwegia zagrała bardzo pragmatycznie. 37 wybić przy zaledwie 11 po stronie Wybrzeża Kości Słoniowej mówi wszystko o charakterze tego meczu. Norwegowie często bronili nisko, nie wstydzili się wybijać piłki i nie próbowali grać piękniej, niż wymagała sytuacja. Kristoffer Ajer był jednym z kluczowych zawodników: 13 wybić, 100% wygranych pojedynków powietrznych i bardzo spokojne rozegranie. Ørjan Nyland dołożył 4 obrony i 0.44 gola zapobiegniętego, co w meczu pucharowym ma ogromną wartość. Norwegia nie wygrała dlatego, że odcięła rywala od wszystkiego. Wygrała dlatego, że przetrwała napór, kontrolowała najgroźniejsze sektory i miała bramkarza gotowego na interwencje.
Wybrzeże Kości Słoniowej miało swoje argumenty i długo wyglądało jak drużyna, która może przechylić mecz po przerwie. Amad Diallo po wejściu z ławki dał znakomitą zmianę: gol, aktywność między liniami, jakość w krótkiej grze i realne podniesienie tempa ataku. Jego nota 9.4 była najwyższa na boisku, co dobrze oddaje wpływ na spotkanie. Pépé również zrobił swoje, notując asystę przy golu wyrównującym. Problem polegał na tym, że przewaga w dośrodkowaniach nie przełożyła się na odpowiednią jakość. Wybrzeże Kości Słoniowej wykonało 29 dośrodkowań, ale tylko 7 celnych. Norwegia miała 10 dośrodkowań i 5 celnych. Mniej prób, większa precyzja — to był motyw całego meczu.
W środku pola Norwegia wygrała nie ilością, ale strukturą. Ødegaard dał asystę przy golu Nusy, 58 celnych podań na 66 i utrzymywał rytm, gdy trzeba było wyjść spod pressingu. Patrick Berg był jeszcze bardziej konkretny: nota 7.9, asysta przy zwycięskim golu Haalanda, 2 stworzone duże okazje i 91% celności podań. Sander Berge dawał stabilność, a cała trójka pomagała Norwegii przechodzić od niskiej obrony do szybkiego ataku. To nie był efektowny awans, ale bardzo dojrzały. Wybrzeże Kości Słoniowej miało więcej hałasu wokół bramki, Norwegia miała więcej jakości w decydujących chwilach. W fazie pucharowej właśnie to często oddziela drużyny, które grają dobrze, od drużyn, które jadą dalej.
