Fabrizio Romano odpalił w poniedziałek rano konkretny sygnał: Manchester United mają Sandro Tonalego „bardzo wysoko” na krótkiej liście na lato, a sam 25-letni Włoch ma być otwarty na przeprowadzkę na Old Trafford.

W tym samym przekazie pojawia się drugi wątek: Elliot Anderson również jest na liście United, tylko że w jego przypadku Manchester City ma być dziś krok przed rywalem.

Największą barierą ma być cena. W angielskich doniesieniach przewija się kwota około 100 milionów funtów jako poziom, od którego Newcastle w ogóle chce zaczynać rozmowę. Trudno się dziwić bo Tonali ma długi kontrakt, a klub nie musi go oddawać taniej.

Coraz głośniej mówi się także o letnim rozstaniu z Casemiro, a to automatycznie otwiera temat przebudowy drugiej linii. Tonali pasuje tu profilem. To pomocnik, który potrafi utrzymać tempo gry, podać progresywnie i jednocześnie pracować bez piłki w intensywnym środowisku Premier League.

Sam Tonali ma sezon, który nie krzyczy liczbami z rubryki „gole i asysty”, ale broni się regularnością i rolą. W rozgrywkach 2025/26 grał często głęboko, jako „szóstka” lub „ósemka”, odpowiadając za wyprowadzanie i zabezpieczenie przejść, a ostatnio przypomniał o sobie także na scenie reprezentacyjnej, strzelając ważnego gola w barażach.

Newcastle z kolei jest w punkcie, w którym każda duża sprzedaż byłaby decyzją podszytą nie tylko sportem, ale i kalkulatorem. W mediach regularnie wraca temat presji finansowej oraz tego, jak brak oczekiwanych wpływów z pucharów potrafi wymusić trudne ruchy kadrowe.