Francja nie zostawiła Szwecji wielu złudzeń. W meczu 1/16 finału Mistrzostw Świata Trójkolorowi wygrali 3:0 na MetLife Stadium i zrobili to w stylu drużyny, która dokładnie wie, czego chce w fazie pucharowej. Bez nerwów, bez chaosu, bez wielkich momentów zawahania. Najpierw cierpliwa kontrola, potem przyspieszenie, a na końcu konkret pod bramką.
Najważniejszą postacią spotkania był Kylian Mbappé. Francuski kapitan strzelił dwa gole, oddał pięć strzałów, cztery razy trafił w światło bramki i zakończył mecz z oceną 9.8 według Sofascore. Do siatki trafił również Bradley Barcola, a Michael Olise dołożył dwie asysty. To był wieczór, w którym francuski atak wyglądał nie tylko efektownie, ale przede wszystkim bardzo dojrzale.
Szwecja próbowała ustawić się kompaktowo i długo utrzymywać wynik w zasięgu, ale różnica jakości szybko zaczęła wychodzić na powierzchnię. Francja miała więcej piłki, więcej ruchu między liniami i zdecydowanie więcej konkretu w ostatniej tercji. Szwedzi przez długie fragmenty bronili się nisko, ale nie potrafili przenieść gry pod bramkę Mike’a Maignana na tyle często, żeby realnie zachwiać faworytem.
Mbappé nie musiał robić wszystkiego
Mbappé nie zagrał meczu z gatunku tych, w których zawodnik bierze piłkę przy każdej akcji i próbuje sam wygrać całe spotkanie. To było coś groźniejszego dla rywala. Był cierpliwy, wybierał momenty i uderzał wtedy, kiedy Szwecja zostawiała mu choćby pół metra.
Dwa gole, pięć strzałów i cztery celne próby mówią dużo, ale jeszcze lepiej wygląda szczegół pod nazwą xGOT. Mbappé miał 1.64 oczekiwanych goli po strzałach celnych. To pokazuje jakość samych uderzeń, a nie tylko pozycje, z których strzelał. Mówiąc prościej: kiedy już dochodził do strzału, bramkarz Szwecji miał poważny problem.
Francuz trafił też w słupek lub poprzeczkę, więc jego występ mógł być jeszcze bardziej brutalny dla Szwedów. Przy tym nie był odcięty od gry. Miał 55 kontaktów z piłką, wykonał 41 podań, z czego 34 były celne. Dołożył cztery kluczowe podania i regularnie pokazywał się w miejscach, w których obrońcy nie lubią podejmować decyzji: między linią pomocy a obroną.
Olise i Barcola dali Francji coś więcej niż tylko wsparcie
Ten mecz nie był wyłącznie opowieścią o Mbappé. On był twarzą zwycięstwa, ale Francja wygrała go również dzięki temu, że wokół niego działało kilka bardzo ważnych mechanizmów. Najlepszym przykładem był Michael Olise.
Olise zanotował dwie asysty, stworzył dwie okazje i miał 91% celnych podań. Przy ustawieniu Francji w systemie 4-2-3-1 jego rola była kluczowa. Często ustawiał się w półprzestrzeni, między szwedzkimi pomocnikami i obrońcami. Szwedzi mieli z tym duży problem, bo każde wyjście do niego otwierało przestrzeń za plecami, a każde zostawienie go bez presji dawało Francji czas na kolejne podanie.
Bradley Barcola również dobrze wpisał się w ten plan. Strzelił gola, miał cztery kluczowe podania i bardzo wysoką celność w rozegraniu. Jego obecność po lewej stronie sprawiała, że Szwecja nie mogła całej uwagi przesunąć na Mbappé. Francja atakowała szeroko, ale najgroźniejsza była wtedy, gdy po kilku spokojnych podaniach nagle przyspieszała w kierunku pola karnego.
Statystyki pokazują moc Francuzów
Francja wygrała 3:0 i dokładnie taki wynik pasował do przebiegu meczu. Trójkolorowi oddali 25 strzałów, przy tylko 8 uderzeniach Szwecji. Jeszcze większa różnica była w strzałach celnych: 12 do 3. To nie był mecz, w którym Francja miała dwie okazje i wszystko wykorzystała. To był stały nacisk.
xG również potwierdza przewagę faworyta. Francja wypracowała 3.2 oczekiwanych gola, Szwecja tylko 0.7. Różnica była widoczna nie tylko w liczbach, ale też w jakości ataków. Francuzi częściej wchodzili w pole karne, częściej kończyli akcje strzałem i częściej zmuszali rywala do desperackiej obrony.
Szwedzi mieli tylko jeden rzut rożny. Francja miała ich dziewięć. To drobny detal, ale bardzo dobrze pokazuje, gdzie przez większość meczu toczyła się gra. Szwecja nie była w stanie regularnie przycisnąć Francji. Częściej broniła własnego pola karnego niż budowała coś pod bramką Maignana.
Szwedzki plan był za prosty. Francja to nie Polska
Szwecja wyszła w ustawieniu 4-4-2 i próbowała bronić kompaktowo. Problem polegał na tym, że przy takiej jakości rywala samo ustawienie dwóch linii blisko siebie nie wystarcza. Francja miała zbyt wielu zawodników, którzy potrafili znaleźć wolny sektor, zagrać na jeden kontakt albo ruszyć za plecy obrony.
Alexander Isak był zbyt często odcięty od podań. Szwedzi mieli 39% posiadania piłki i wykonali 352 podania, przy 551 podaniach Francji. Sama różnica w posiadaniu nie zawsze musi oznaczać dominację, ale tutaj była połączona z przewagą terytorialną i liczbą sytuacji. Francja nie tylko trzymała piłkę. Francja z tą piłką robiła krzywdę.
Największy problem Szwecji pojawiał się po odbiorze. Nawet kiedy udało się przerwać akcję Francuzów, brakowało czystego pierwszego podania. Trójkolorowi szybko zamykali środek, a Szwedzi często musieli grać długą piłkę albo oddawali posiadanie po kilku sekundach. W takim meczu trudno zbudować presję.
Francja gotowa na poważniejsze testy
W fazie pucharowej nie chodzi tylko o efektowne zwycięstwo. Chodzi też o sygnał. Francja taki sygnał wysłała. Pokazała, że potrafi kontrolować mecz, nie tracić głowy i jednocześnie mieć piłkarzy, którzy jednym przyspieszeniem potrafią złamać obronę.
Mbappé był liderem, ale wokół niego działała cała struktura. Olise dawał kreatywność, Barcola tempo, Dembélé szerokość, a Tchouaméni z Rabiotem pilnowali równowagi. Z tyłu Maignan zachował czyste konto, broniąc trzy celne strzały Szwedów. To nie był występ bez pracy dla bramkarza, ale Francja przez większość czasu miała kontrolę nad tym, co dzieje się na boisku.
Szwecja odpada po meczu, w którym zabrakło jej odwagi i jakości w ofensywie. Francja idzie dalej po zwycięstwie, które wyglądało dokładnie tak, jak powinno wyglądać zwycięstwo kandydata do końcowego triumfu: spokojnie, konkretnie i z wielkim zawodnikiem na pierwszym planie.
