Inter Mediolan zdobył 21. mistrzostwo Włoch w historii klubu. Zespół Cristiana Chivu pokonał Parmę 2:0 na San Siro, a to wystarczyło, żeby zapewnić sobie tytuł na trzy kolejki przed końcem sezonu bo Napoli nie ma już matematycznych szans na dogonienie lidera. Gole strzelili Marcus Thuram w doliczonym czasie pierwszej połowy i Henrikh Mkhitaryan w końcówce.
To mistrzostwo smakuje inaczej niż poprzednie, bo Chivu obejmował drużynę jako wielki znak zapytania. Trener bez wielkiego dorobku na najwyższym poziomie, ryzykowny wybór jak na klub tej klasy. Inter postawił jednak nie na rewolucję, tylko na ewolucję – zachowanie tego, co już działało, plus większa intensywność, lepszy pressing i mądrzejsze korzystanie z całej kadry. I to wystarczyło, żeby zdominować ligę od pierwszych do ostatnich kolejek.
Liczby mówią same za siebie. 82 gole strzelone to o 30 więcej niż Napoli i jednocześnie 17 czystych kont w Serie A. Lautaro Martinez i Thuram znowu robili swoje z przodu, ale Chivu umiał wyciągnąć z drużyny więcej niż jeden duet. Calhanoglu, Dimarco, Zieliński – każdy dołożył swoją cegiełkę w momentach, kiedy było trzeba.
Był jednak jeszcze jeden wymiar tego tytułu, mniej widoczny w tabelach. Poprzedni sezon zostawił w Interze blizny. Scudetto stracone w dramatycznych okolicznościach, rozczarowanie w Europie po odpadnięciu z norweskim Bodo/Glimt. Chivu potrafił z tym pracować. Zamiast pozwolić, żeby tamte porażki ciążyły drużynie przez cały rok, zamienił je w paliwo. Rumun sam mówił, że w takich momentach wracał myślami do swoich lat jako piłkarz, do wielkich szatni Interu, gdzie uczył się, jak funkcjonować pod presją.
Efekt? Chivu zostaje pierwszym trenerem Interu od czasów Jose Mourinho, który wygrał Serie A w debiutanckim sezonie z pierwszą drużyną. To nie jest mały detal. Z ryzykownego zakładu stał się twarzą mistrzowskiego projektu, a Mediolan ma dziś powody do świętowania, ale też do zadowolenia z człowieka, któremu zaufano.
